Σελίδες

24.9.10

Μονόπρακτο για ένα κουλούρι

(Τρεις γυναίκες και ο Αδαμάντιος Κοραής έξω από τον αυλόγυρο νοσοκομείου.

Γυναίκα 1: Πουλάει κουλούρια. Μεταξύ 50 και 60, αδύνατον να πει κανείς σε ποιο όριο είναι κοντύτερα. Προφορά που φανερώνει ρωσική καταγωγή. Βαμμένα ξανθά μαλλιά με άσπρες ρίζες.

Γυναίκα 2: Επιθυμεί κουλούρια. Νεοελληνικής καταγωγής μεταξύ 40 και 50. Σίγουρα κοντά στο πάνω όριο, δείχνει όμως κοντά στο κάτω. Ξανθές ανταύγειες και γυαλιά ηλίου χωρίς ήλιο. Μανικιούρ με στρασάκια. Ψηλοτάκουνες πλατφόρμες Tommy Hilfiger. Σιλουέτα γυμναστηρίου.

Γυναίκα 3: Επιθυμεί κουλούρι. Ελληνίδα μεταξύ 60 και 70. Κρατάει μπαστούνι και έχει το ένα της πόδι τυλιγμένο χαμηλά με επιδέσμους. Προηγείται στη σειρά των κουλουριών. Έχει ήδη ζητήσει το κουλούρι της. Ανοίγει το πορτοφόλι της και βγαίνει από μέσα ο Αδαμάντιος Κοραής σε χαρτονόμισμα των 100 δραχμών. Σα να άνοιξε η μηχανή του χρόνου και να έφερε στην κουλουρού πελάτες από άλλη εποχή).

ΓΥΝ-1: -Αυτά τα λεφτά δεν κάνουν.

ΓΥΝ-3: -Τώρα μου τα έδωσαν στο φαρμακείο.

(Φθινοπωρινό αεράκι παρασύρει τον Αδαμάντιο Κοραή μακριά από τα κουλούρια. Η γυναίκα 2 τον σηκώνει από κάτω. Ο Κοραής παγιδευμένος ανάμεσα σε δύο πορσελάνινα νύχια με στρασάκια).

ΓΥΝ-2: - Δεν το πιστεύω. Από μικρή έχω να δω κατοστάρικο.

(Ούτε κανείς άλλος θα πίστευε. Ούτε το γεγονός ούτε τα λόγια της).

ΓΥΝ-3: -Τι να κάνω τώρα; Γιατί μου το έδωσαν αυτό;

ΓΥΝ-2: - Να πάτε να διαμαρτυρηθείτε. Αυτό κάνει μόνο για συλλογή.

ΓΥΝ-3: -Και τι να πω; Τα μπέρδεψε ο άνθρωπος.

ΓΥΝ-2: -Σιγά που τα μπέρδεψε! Επίτηδες το έκανε! Το θέμα είναι πού το βρήκε.

ΓΥΝ-3: -Αποκλείεται να το έκανε επίτηδες. Είναι φίλος. Δεν θα με κορόιδευε.

ΓΥΝ-2: -Τότε κρατήστε το. Μπορεί να είναι γούρικο.

(Η γυναίκα 3 βγάζει κέρματα και πληρώνει το κουλούρι. Ο Κοραής ξαναμπαίνει στο πορτοφόλι. Η γυναίκα 2 παίρνει κι εκείνη τα κουλούρια της και με τις σινιέ πλατφόρμες απομακρύνει τη λυγερή ανωτερότητά της. Η κουλουρού τακτοποιεί τα λεφτά της).

ΓΥΝ-1. –Κουλούρια…

(Το λάμδα ακούγεται βαρύ, βόρειο. Σαν το παγωμένο αεράκι του φθινοπωρινού πρωινού έξω από τον αυλόγυρο του νοσοκομείου).

19.9.10

Σημειώσεις για το μέλλον μιας ρυτίδας


    Το καλοκαίρι έφυγε για τα καλά. Ήρθε το φθινόπωρο φέρνοντας μαζί του τα φροντιστήρια Αγγλικών, τα ωδεία και τις σχολές χορού. Για τη φετινή σχολική χρονιά πήρα μια σημαντική απόφαση: γράφτηκα στο γυμναστήριο. Έκανα μια έρευνα στα κοντινά γυμναστήρια. Κατόρθωσα για άλλη μια φορά να αντισταθώ στις προχωρημένες μεθόδους εκγύμνασης και επέλεξα το δημοτικό γυμναστήριο. Ομολογώ τις προκαταλήψεις μου. Νομίζω ότι αν ξεκινήσω yoga, θα πρέπει να διαλογίζομαι με τις ώρες μουρμουρίζοντας mantras οκλαδόν με τα πόδια περασμένα στους ώμους. Όσο για την άποψη του Γιόζεφ Πιλάτες ότι η κοιλιά είναι ο «οίκος της δύναμης» (power house), την ακούω με δυσπιστία. Έτσι, πήρα φόρμα και αθλητικά παπούτσια-είχα να φορέσω από τα δεκαοχτώ μου-και ξεκίνησα με διάδρομο, ποδήλατο και όργανα. Θα γίνω «φέτες». Το επόμενο καλοκαίρι θα με βρει αγνώριστη.
    Όντας πια εντελώς μέσα στα δεύτερα –άντα, διαβλέπω τα σημάδια των –ήντα να πλησιάζουν απειλητικά. Πρώτες στη σειρά δυο αντιπαθητικές ρυτίδες γέλιου (ονομασία οξύμωρη, αφού μάλλον δάκρυα πρέπει να φέρνουν). Ένας πλαστικός χειρουργός στο νοσοκομείο μου είπε μια μέρα ότι «σε δέκα λεπτάκια τις φτιάχνουμε αυτές». Με τρόμαξαν αυτά τα «λεπτάκια», όπως με τρομάζει πάντα κάτι που ακούγεται υπερβολικά εύκολο. Χώρια που μετά θα πρέπει να προσέχω πότε και πώς γελάω, για να μην ξαναγίνουν.
    Μια είδηση ήρθε να ταράξει τη φθινοπωρινή ηρεμία των ρυτίδων μου: η ρεσβερατρόλη, βασικό συστατικό του κόκκινου κρασιού, ενεργοποιεί τη σύνθεση των σιρτουϊνών (πρωτεϊνών της νεότητας), οι οποίες επιμηκύνουν τη ζωή των ινοβλαστών αυξάνοντας την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης. Έτσι, η ρεσβερατρόλη μειώνει τον αριθμό και την επιφάνεια των ρυτίδων. Αποφάσισα να αλλάξω κρέμα και να πάρω αυτήν που περιέχει τη ρεσβερατρόλη. Και όχι μόνο: περιέχει και λούπινο (θυμάμαι τα παιδιά στο χωριό του πατέρα μου να κρατούν λούπινα στη χούφτα τους και να τα μασουλάνε) που βοηθάει στη σύσφιξη και τον ανασχηματισμό του οβάλ του προσώπου και μελισσοκέρι για ενυδάτωση.
    Μήπως είμαι στην κλιμακτήριο, τουλάχιστον ψυχολογικά; Όμως βλέπω τριγύρω μου και άλλους να «πειράζουν» την εικόνα τους. Πρώτος και καλύτερος ο Τηλέμαχος Χυτήρης που ξύρισε το μουστάκι του. Τον ίδιο καιρό που η Μαρία Φαραντούρη πλησιάζει με τον μοναδικό ερμηνευτικό της τρόπο την ethnic μουσική, ο σύζυγός της πετά από πάνω του το πιο ethnic χαρακτηριστικό του.
    Στα ψιλά των εφημερίδων βρήκα την καταπληκτική για μένα είδηση ότι τον ερχόμενο Μάρτιο θα δούμε ζωντανά τη Barbara Hendriks στον «Παρνασσό» (προσοχή στα εισαγωγικά για την αποφυγή λάθους).
    Η μητέρα μου ανησυχεί που δεν έχει «πίεση όπως όλες οι φίλες της». Οι φίλες σε αριθμό φτιάχνουν επαρκές δείγμα για τη διενέργεια κλινικής δοκιμής. Προμηθεύτηκε ηλεκτρονικό πιεσόμετρο. Τώρα έχει και κείνη υπέρταση και θα πάρει φάρμακο όπως οι φίλες της. Το «δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» δεν βγήκε τυχαία.
    Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Που τον έχεις φτιάξει εσύ με τη σκέψη σου; Είναι, αν είσαι παράφρων ή συγγραφέας. Ή και τα δύο μαζί.

12.9.10

Gabriela Mistral: Η προσευχή της δασκάλας


Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν' αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθα με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.

Δεν θ' αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ' το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.


Gabriela Mistral

Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

(Δανεισμένο από το ιστολόγιο της Γητεύτριας)

10.9.10

Ο Στέλιος Ράμφος για το Μάνο Χατζιδάκι



ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ
Ουρανός το κύμα

Το αρχαίο μουσικό μας αίσθημα οξύφωνο, συρτό και ρυθμικό, υπήκουε σε κλίμακες που έδεναν ιεραρχικά την φύσι με τον άνθρωπο στα όρια του ήθους της κοινότητος. Ο χριστιανισμός θα μπολιάση επάνω του την νοσταλγία μιας χαμένης αρχής σαν προστασία του «νυν» από το δέος του απολύτου εσχάτου, με καρπό ένα ψυχικό χρόνο καημού εδραιωμένο στην ασάλευτη εσωτερικότητα, που αποδίδει μεθυστικά το ρεμπέτικο.

Ολα έδειχναν να σταματούν εκεί και το επιβεβαίωνε η μεσο-μεταπολεμική συναισθηματική αμηχανία του αστικού τραγουδιού, που νόθευε την ψυχική μας ζωή με γλυκερές συμβατικότητες. Ομως το έργο του Μάνου Χατζιδάκι ώρθωσε αγαπητικά την ανθρώπινη σχετικότητα απέναντι στα ιδρυμένα απόλυτα και έδωσε στην πετρωμένη ελευθερία μας εκφραστική διέξοδο.

Ο Χατζιδάκις θα κρατήση την κρυστάλλινα σύντομη φράσι του λαϊκού τραγουδιού και θα δουλέψη ευλαβικά τις λεπτομέρειες των αρμών της ώστε να αναδειχθή στην σύνθεσι το καίριο, το δε αίσθημα να μην πνιγή στην επανάληψι, αλλά να μεταδοθή σαν ψυχική μετάλλαξι. Στα χέρια του η λαϊκή μουσική φράσι μεταμορφώθηκε: Εγινε ζωηρή χωρίς μεγάλα τόξα που υποκινούν κάποτε ρητορικά τα πάθη. Ξετυλίγεται προς τα επάνω κυματιστά και προτού να ξεφύγη βοερά και ψηλά γυρίζει μαλακά προς τα μέσα και κάτω, για να κάνη τα μάγια της. Η έκτασι της μουσικής φράσεως και η διαφάνειά της ορίζουν την έντασι του αισθήματος, το ποιόν της ενεργείας του ήχου στην ψυχική ζωή: Μικρή μάς ταξιδεύει στον κόσμο• εκτενής ενδέχεται να μας εξωθήση δονκιχωτικά σε κατά φαντασίαν άπειρο. Τα απαλά μελωδικά της σκιρτήματα δεν αφήνουν τον ρυθμό να κυριαρχήση ευθύγραμμα και χρειάζονται κατ' εξοχήν γι' αυτό τα έγχορδα. Βιολιά και βιολοντσέλο χαμηλώνουν τους τόνους ειρηνευτικά, ενώ ο τρυφερός ήχος της φυσαρμόνικας κάνει τα πάντα φιλικά και ανοιχτόκαρδα.

Ακούμε ένα τραγούδι που αγγίζει μόλις τα πράγματα χωρίς να τα ονομάζη. Οι στίχοι του περνούν στην ψυχή την διάθεσι του ήχου και όχι μηνύματα. Ολα πλαταίνουν στο ανεπαίσθητο άγγιγμα που διαπερνά σαν πνοή ζωτική το πεπερασμένο τους. Ο Μάνος Χατζιδάκις χάραξε την οδό των ονείρων μας στην άμεση ζωή. Ονειρο είναι ό,τι βγάζει τα πράγματα από τα όρια της φθοράς και της λογικής τους, για να τα οδηγήση σε χρόνο χωρίς εναγώνια στενότητα• είναι η εσωτερική λεπτότης ως ανοιχτή δυνατότητα νοήματος στην κλειστή μοίρα της συλλογικής μας ευαισθησίας.

Ο ακουστής αυτής της μουσικής ζητεί και βρίσκει εντός του τον παλμό της ψυχής χωρίς συναλλαγή με τον εαυτό του, είτε όλα υπάρχουν αδιατάρακτα στην ανέφελη ξεγνοισιά είτε περνά από πάνω τους εκείνο το λυρικό σκίασμα του Μεγάλου ερωτικού σαν έγνοια που πυκνώνει την σύνθεσι και βαθαίνει την μελωδία στοχαστικώτερα στην δοτικότητά της. Το κράτημα του αισθήματος πλουτίζει την συγκίνησι, καθώς μαζί του βρίσκουμε αποκαλυπτικά την εσωτερικότητα των μορφών της ζωής. Στην λεπτότητα την οποία η αποκάλυψι τούτη εργάζεται, το υπερούσιο περιχωρείται με το υλικό, το απόλυτο κατοικεί εντός μας ανήμπορο πια να υπάρχη για τον εαυτό του και η έλευσί του βιώνεται σαν ανατρεπτικό ξάφνιασμα, που είναι αδύνατο να αποχωριστούμε. Αλλάζουμε!

Καθημερινή 22-8-10

9.9.10

Η αλήθεια των γοφών (Hips don’t lie)

  
    Καλοκαίρι, Ιούλιος, πριν από τέσσερα χρόνια, σε ένα καινούριο κτήριο κάπου στον Πειραιά. Πενήντα υποψήφιοι για τρεις θέσεις. Δύο σειρές των δεκαπέντε ατόμων για τη συνέντευξη. Οι δεκαπέντε πρώτοι της καθεμιάς από τις δύο εισηγήσεις. Εντελώς διαφορετική η σειρά του κάθε εισηγητή. Λες και οι υποψήφιοι έχουν δώσει στον καθέναν τους διαφορετικά χαρτιά.
    Άλλα τέσσερα χρόνια πριν από αυτή την ημέρα δοσμένα ολοκληρωτικά στην προσπάθεια. Πραγματικό κυνηγητό. Πίκρα, απογοήτευση, θυμός, οργή. Και όταν αυτά καταλάγιαζαν, πάλι ελπίδα.
    Και να που ήρθε εκείνη η μέρα του Ιουλίου. Τότε βέβαια δεν ήξερα ότι θα ήταν εκείνη η μέρα. Και πέρασε σχεδόν ένας μήνας για να το μάθω.
    Οι υποψήφιοι της πρώτης σειράς στημένοι κατά μήκος του τοίχου του διαδρόμου. Έτοιμοι για εκτέλεση. Αναγνωριστικές κουβέντες, πονεμένες εμπειρίες.
-Στη Θεσσαλονίκη δεν με πήραν, γιατί είχα «πολύ καλά χαρτιά» και «σίγουρα θα έπαιρνα κάποια άλλη θέση». Στην Αθήνα δεν με πήραν, γιατί «ο πήχης ανέβηκε ψηλά», διηγείται μια υποψήφια. Μιλάει γρήγορα και δείχνει πολύ αγχωμένη.
«I only like weekends» γράφει το t-shirt μιας άλλης υποψήφιας. Έχει συνδυάσει το t-shirt με ένα ξεθωριασμένο τζιν. Ιδανικό ντύσιμο για weekend. Πρόκειται για αυτοκτονία, σκέφτομαι αρχικά, αναλογιζόμενη την εντύπωση που θα κάνει στους κριτές. Κοιτάζω με ανακούφιση το λινό μπλε ταγιέρ μου. Με δεύτερη σκέψη όμως διαπιστώνω ότι η φράση στο μπλουζάκι είναι χρησμός. Μπορεί να υποδηλώνει ότι η εντός του εν λόγω t-shirt υποψήφια δεν θέλει καθόλου ή θέλει μόνο να δουλεύει τα σαββατοκύριακα.
    Ο πρώτος και στις δύο σειρές υποψήφιος έρχεται στη συνέντευξη καμαρωτός, με μια χρυσή καρφίτσα στο πέτο και έναν χοντρό χαρτοφύλακα παραμάσχαλα. Όλοι ξέρουμε ότι θα παραιτηθεί και αυτή τη φορά. Μας συστήνεται με ονοματεπώνυμο και χαλαρή χειραψία.
    Η συνέντευξη αρχίζει. Ένας-ένας οι υποψήφιοι μπαίνουν στην αίθουσα με τους κριτές. Ξαφνικά ακούγεται ένα κινητό να χτυπάει στο διάδρομο. Αυτό το τραγούδι! Σε ringtone! Πόσος καιρός είναι που το ψάχνω; Δεν ξέρω ποια το λέει. Δεν είναι το είδος μουσικής που συνηθίζω να ακούω, αλλά αυτό το τραγούδι με τρελαίνει. Ο κάτοχος του κινητού μιλάει προφανώς με τους δικούς του.
-Όχι, ακόμα….Ε, τι να κάνω; Δεν ξέρω…Άσε με, τώρα. Θα σου πω μόλις βγω.
    Εμφανώς αγχωμένος. Μέτριο ανάστημα, καστανός, με γυαλιά. Συμπαθητικός μέσα στην αγωνία του. Να τον ρωτήσω; Μήπως με πάρει για τρελή; Μην νομίσει ότι τον κοροϊδεύω; Να τον ρωτήσω τώρα ή μετά τη συνέντευξη; Και αν όταν βγει εκείνος, πάρουν μέσα εμένα; Τάχα θα προλάβω στο άνοιγμά της πόρτας να πάρω την πληροφορία; Και τι να πω στην επιτροπή; «Μας συγχωρείτε λίγο, αλλά αυτό το hit μου έχει πάρει τα μυαλά»;
   Μια βασική αρχή διέπει τη ζωή μου. Να μετανιώνω πάντα για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα (προειδοποίηση: δεν βγαίνει πάντα σε καλό). Πλησιάζω τον συνυποψήφιό μου:
-Με συγχωρείτε. Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;
-Παρακαλώ, μου απαντά ευγενικά, εμφανώς παραξενεμένος.
-Ποιο είναι αυτό το τραγούδι που έχετε για ringtone στο κινητό σας;
Με κοιτάζει αποσβολωμένος. Σα να ρωτάω, μετά από έναν μεγάλο καταστροφικό σεισμό, από πού πάνε για τις κούνιες.
-Hips don’t lie της Shakira, μου απαντάει σαστισμένος.
-Ευχαριστώ πολύ. Καλή επιτυχία, του εύχομαι.
Hips don’t lie… Μετά τη συνέντευξη, πρέπει να το αναζητήσω, έστω και μαύρο…

4.9.10

Σημειώσεις από το τέλος του καλοκαιριού

     Ταξιδεύει κανείς για τη μόρφωσή του, αν με τον όρο μόρφωση εννοούμε την όξυνση της πιο μύχιας αίσθησής μας, της αίσθησης της αιωνιότητας. Αυτά τα λόγια του Αλμπέρ Καμύ γίνονται συνείδηση ιδιαίτερα όταν κανείς ταξιδεύει σε δύσκολους τόπους. Εκεί όπου φτάνεις με σχετικό κόπο και αναγκάζεσαι να αφήσεις πίσω σου τα περιττά. Η αίσθηση της αιωνιότητας είναι πιο έντονη σε αυτούς τους τόπους.
    Τα Κύθηρα είναι ένας τέτοιος «δύσκολος» προορισμός. Όμως σε κερδίζουν εύκολα και αφήνουν μνήμη το ίδιο ζωντανή με το εντόπιο αγριολούλουδο, τη sempreviva.
    Επτά βραχείς και ένας μακρός συριγμός. Αυτός είναι ο συναγερμός κινδύνου του «Βιντσέντζος Κορνάρος» που εκτελεί το δρομολόγιο Γύθειο-Κύθηρα. Προτιμώ την ποίηση του Κορνάρου από τη ναυσιπλοΐα του.
    Το “Octopus’s garden” των Beatles γράφτηκε σίγουρα για το Γύθειο. Είναι πραγματικά η πόλη των κρεμασμένων χταποδιών. Γιρλάντες από τροφαντά, γυαλιστερά πλοκάμια περιστοιχίζουν σχεδόν ολόκληρη τη μαρίνα.
    Τις πιο ευρηματικές επωνυμίες επιχειρήσεων συναντά κανείς σε γραφεία τελετών. Μετά τον Κοράκη στο Κοπανάκι Μεσσηνίας, τον Φάνη Μπαμπούλα στη Θεσσαλονίκη, το «Συγχωράδικο» στους Αμπελόκηπους, στην Στούπα Μεσσηνίας συνάντησα το γραφείο τελετών «Οι Άγγελοι».
    Το κωμικό και το τραγικό ενωμένα πλάτη με πλάτη: ένας Σικελός διατηρούσε την πεθαμένη θεία του σε ψυγειοκαταψύκτη για να εισπράττει τη σύνταξή της. Ευτυχώς που η τεχνολογία των ψυκτικών μηχανημάτων έχει προχωρήσει αρκετά, ώστε να μη χρειάζονται απόψυξη. Σε άλλη περίπτωση, ο σύγχρονος Norman Bates από τη Σικελία θα έπρεπε τουλάχιστον μία φορά το μήνα, μετά την είσπραξη της σύνταξης, να καθίζει την κατεψυγμένη θεία σε πολυθρόνα και ίσως να κουβεντιάζει μαζί της για να μην εγείρει υποψίες, μέχρι να ολοκληρωθεί η απόψυξη. Πενήντα ολόκληρα χρόνια μετά, η σύγχρονη εκδοχή του «Ψυχώ» φαίνεται πως είναι «Ψύχω».