Σελίδες

5.10.10

Η γυναίκα που έβλεπε τα όνειρα

(φωτ. Man Ray)
  
 Έβλεπε όνειρα κάθε βράδυ. Από μικρό κορίτσι μέχρι που τα μαλλιά της άσπρισαν και σοβάρεψαν. Ήταν τα όνειρά της γεμάτα ανθρώπους. Γνωστούς και άγνωστους. Και τόπους. Κοντινούς και μακρινούς.
    Έκλαιγε με τα όνειρα κάθε βράδυ. Για τους ανθρώπους, τους γνωστούς και τους άγνωστους. Και για τους τόπους, τους κοντινούς και τους μακρινούς.
    Μικρό κορίτσι, την έπαιρνε εκείνη στην αγκαλιά της χαμογελώντας. Όνειρο ήταν, πάει έφυγε, της έλεγε. Ύστερα τα μαλλιά της άσπρισαν. Σοβάρεψε. Έφυγε κι εκείνη σαν όνειρο.
    Συνέχισε να βλέπει όνειρα και να κλαίει κάθε βράδυ. Εκείνος την έπαιρνε αγκαλιά χαμογελώντας. Όνειρο ήταν, πάει έφυγε, της έλεγε και τη φιλούσε.
    Ο καιρός έφευγε. Καινούριοι άνθρωποι, γνωστοί και άγνωστοι. Τόποι κοντινοί και μακρινοί. Κάθε βράδυ ένα δακρυσμένο όνειρο.
    Ένα βράδυ δεν έκλαψε στον ύπνο της. Το όνειρο ήταν αλλιώτικο. Μόνο γνωστοί άνθρωποι και τόποι αγαπημένοι. Εκείνος την πήρε στην αγκαλιά του κλαίγοντας. Όνειρο ήταν, πάει έφυγε, έλεγε και τη φιλούσε.

12 σχόλια:

markos-the-gnostic είπε...

πολύ γλυκό

Dinos-Art είπε...

Πολλές φορές όνειρα και πραγματικότητα γίνονται ένα.
Καλημέρα!

Poet είπε...

Μου θύμισες, Μαρία μου, εκείνον που είπε «ένα όνειρο είναι η ζωή και ξυπνάμε όταν πεθαίνουμε». Τυχεροί εκείνοι που μπορούν τουλάχιστον να κρατήσουν ένα χέρι αγαπημένο, να νιώσουν δίπλα τους μια παρήγορη ανάσα.

didymina είπε...

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Καλημέρα μ'ενα θλιμένο χαμόγελο

and33 είπε...

Έτσι απλά "όνειρο ήταν, πάει έφυγε"
Το δάκρυ δικό μας.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

markos-the gnostic,
γλυκόπικρο θα το έλεγα καλύτερα.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Dinos-Art,
σε μένα που είμαι ελαφρώς ονειροπαρμένη, αυτό συμβαίνει συχνά...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τόλη μου,
όταν ήμουν μικρότερη, πίστευα ότι ο ύπνος είναι "χαμένη ζωή". Είναι που είναι μια σταλιά η ζωή, ξοδεύουμε και κάμποση στον ύπνο. Μόνο όταν άρχισα να εφημερεύω νύχτες ολόκληρες, εκτίμησα τον ύπνο και τα όνειρα.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

didymina,
τι μπορώ να προσθέσω εγώ σε αυτά τα λόγια; Μόνο μια σκεπτική σιωπή, σχεδόν κατάνυξη.
Σ' ευχαριστώ.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

and33,
Θυμάσαι τον "Καημό της φυσαρμόνικας" του Γιώργου Σταυριανού; "όνειρο που φεύγει είν' η ζωή/ μέσα στ' όνειρό μου είσαι κι εσύ..."

Κωνσταντίνος Ριγελιανός είπε...

Βαρύ και ψυχοπλακωτικό, όμορφο όμως, σαν τον Τζόνι που πήρε τ' όπλο του...

Τον ύπνο τον είχα πάντα σε εκτίμηση και τέτοιες κουβέντες κάναμε με τον Βαγγέλη πριν 25+ χρόνια!!!

nikiplos είπε...

όνειρο ήταν...

βαδίζει τώρα σκεφτικός, ποιός ξέρει γιατί προτιμάει τους περιπάτους όταν βρέχει και κάνει κρύο... κοιτάζει έξω από το δρόμο τα φωτισμένα παράθυρα σε φροντισμένα σπίτια... τις βιτρίνες, τους ανθρώπους του μόχθου που κλείνουν και κινούν για τα σπίτια τους...
μα εκείνος ξέρει... η ψυχή του άστεγη είναι...

σαν να έσβησε ξαφνικά το σπίρτο και όλα κείνα που φανταζόταν να χάθηκαν...
όνειρο ήταν...