Σελίδες

28.5.11

Χωρίς προειδοποίηση

Rene Magritte-La race blanche (1937)

    Ο μεσήλικας κύριος που κατέβηκε από το διαμέρισμά του στον αριθμό 22 της οδού Ηρακλειδών στο Θησείο γύρω στις 8.30 χθες το βράδυ έδειξε πολύ ξαφνιασμένος αντικρίζοντας τον συγκεντρωμένο κόσμο έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας και μπροστά στο βιβλιοπωλείο «Λεμόνι». Οι εραστές των λέξεων είχαν συγκεντρωθεί για να απολαύσουν μια βραδιά ερωτικής ποίησης με τις ποιήτριες Χλόη Κουτσουμπέλη, Αλεξάνδρα Μπακονίκα και Γιώτα Αργυροπούλου. Ποίηση χωρίς προειδοποίηση, στα σκαλοπάτια του σπιτιού του, μέσα στη γενική δυσθυμία και εθνική αγωνία. Οι ιδιοκτήτες του βιβλιοπωλείου «Λεμόνι» είχαν σκεφτεί να κάνουν την εκδήλωση στην πίσω αυλή του βιβλιοπωλείου. Από το πρωί όμως ήρθε η βροχή, κι αυτή χωρίς προειδοποίηση, κι έτσι τα αρχικά σχέδια τροποποιήθηκαν.
      Ευτυχώς, οι ποιήτριες είχαν προειδοποιήσει αρκετές μέρες πριν για την άφιξή τους. Έτσι κατάφερα κι εγώ να αλλάξω την εφημερία της Παρασκευής με την Κυριακή (καθημερινή με αργία, με άλλα λόγια όσο-όσο). Όταν έφτασα στο βιβλιοπωλείο, ο κόσμος είχε ήδη συγκεντρωθεί και οι τρεις ποιήτριες είχαν λάβει θέση σε ένα μακρόστενο τραπέζι μπροστά από τη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Δίπλα τους ένας κιθαριστής, αγκαλιασμένος με την κιθάρα του, ανέμενε γαλήνιος και χαμογελαστός.
       Ήθελα πολύ να γνωρίσω από κοντά τη Χλόη. Από μακριά την ξέρω αρκετό καιρό. Διαβάζω τα γραπτά της σε λογοτεχνικά περιοδικά, σε ιστολόγια, στους τοίχους του facebook. Η ποίησή της ξεχωρίζει. Έχει αυτή τη γλυκιά αλλά διεισδυτική ειρωνεία που μεταμορφώνει καθημερινές σκηνές σε αλληγορικές μεταβάσεις. Όπως σχολίαζε ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου σε μια παλαιότερη εισήγησή του σχετικά με τη Χλόη, η ποίησή της φέρει την «αδιάψευστη σφραγίδα της δωρεάς». Όταν αυτά τα λέει ένας άνθρωπος ζυμωμένος επί δεκαετίες με την ποιητική δημιουργία, τι παραπάνω να προσθέσω εγώ από τον ειλικρινή θαυμασμό μου για το πραγματικό χάρισμα της Χλόης; Ή μάλλον θα προσθέσω κάτι: μια μοναδική αίσθηση ζεστασιάς, αμεσότητας και αισιοδοξίας που εκπέμπει η Χλόη από την πρώτη ματιά. Οι φωτογραφίες της την αδικούν. Της το είπα κι ελπίζω να μην ακούστηκε άχαρα. Εννοούσα ότι καμιά φωτογραφία δεν μπορεί να χωρέσει αυτό το πλατύ, σχεδόν παιδικό χαμόγελο με το οποίο σε υποδέχεται, την ανοιχτή αγκαλιά που σου προτείνει για να σε καλωσορίσει, τη διακριτική σοβαρότητα με την οποία διαβάζει τα ποιήματά της, αλλά και τον αυθόρμητο, ανεπιτήδευτο, γεμάτο χιούμορ τρόπο με τον οποίο αντιδρά στα απροειδοποίητα: ξεκινώντας να διαβάσει το ποίημα «Χωρίς προειδοποίηση», το σκαμπό στο οποίο καθόταν έπεσε ή έσπασε (δεν μπορούσα να δω από εκεί που καθόμουν). Ευτυχώς τη συγκράτησαν οι παρακείμενοι και δεν χτύπησε. Μας χάρισε όμως άλλο ένα πλατύ χαμόγελο και συνέχισε να διαβάζει τα μαγικά γραπτά της. Τα μάτια στη δική της περίπτωση δεν είναι «άγρια σκυλιά που αλυχτούν». Είναι πραγματικά παράθυρα και καθρέφτες μια ψυχής γοητευτικής, καλλιεργημένης και ευαίσθητης.
      Η Χλόη εναλλασσόταν με την Αλεξάνδρα και τη Γιώτα. Για την Αλεξάνδρα Μπακονίκα δεν χρειάζεται να πω πολλά, αφού είναι και αυτή πολλές φορές δημοσιευμένη, ανθολογημένη και διαβασμένη. Ποίηση βαθιά αισθησιακή, που ψηλαφεί τις ιδιαίτερες πτυχές του έρωτα, εναλλάσσοντας την ηδονή με την οδύνη, το πάθος με την ανία, την ελπίδα με την ειρωνεία. Η ίδια, πολύ μετρημένη, καθώς διάβαζε, έμοιαζε με Πυθία που ανακοινώνει χρησμούς σε απελπισμένους εραστές. «Την ψυχή μου άγγιξε καθώς την άκουγα», να χρησιμοποιήσω ένα δικό της στίχο.
      Τη Γιώτα Αργυροπούλου, ομολογώ, δεν την ήξερα. Ο λόγος της μεστός, συγκροτημένος, υπαινικτικός. Θα αναζητήσω τα έργα της για να σχηματίσω πιο σαφή άποψη. Πάντως στάθηκε αντάξια ανάμεσα στις δύο άλλες ποιήτριες, συμπληρώνοντας ένα μοναδικό σε ποιότητα λόγου πάνελ.
       Από καιρό σε καιρό τις ποιήτριες διέκοπτε ο παρακαθήμενος μουσικός με κιθαριστικά ιντερλούδια αντάξιας δεξιοτεχνίας. Πραγματικά απόλαυσα τη χθεσινή βραδιά. Γοητευτική νότα ήταν τα δυο χελιδόνια που είχαν τη φωλιά τους σε μια κολόνα της εισόδου της πολυκατοικίας και φτεροκοπούσαν ανέμελα απάνω από τα κεφάλια του κοινού, επικροτώντας με τον τρόπο τους τη μαγική αυτή βραδιά. Χαλάλι η Κυριακή που θα περάσω εφημερεύοντας. Με τη χθεσινή βραδιά γέμισα μπαταρίες για πολλά Σαββατοκύριακα εφημερίας…

6 σχόλια:

thanos είπε...

καλησπερα..άξιες οι ποιήτριες και ομολογώ ζηλεύω που δεν γνώριζα για την εκδήλωση για να την παρακολουθήσω. Θα προσθέσω κάτι για την Γιώτα Αργυροπούλου..Απο τις σπουδαιότερες παρουσίες στη σύγχρονη ποίηση με πολλά βραβεία και διακρίσεις, έχει αφήσει το στίγμα της στην ελληνική λογοτεχνία. Πρόσφατα τιμήθηκε και με βραβείο απο την Ακαδημία. Να είστε παντα καλά.
Αθανάσιος Πάσχος

http://tha.pblogs.gr

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Θάνο,
σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη και για τις πληροφορίες. Η Γιώτα με ξάφνιασε πολύ ευχάριστα και θα επιδιώξω να γνωρίσω περισσότερο το έργο της.

Poet είπε...

Περιγραφή αντάξια του επιπέδου των τριών ποιητριών. Απολαυστική !!

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τόλη μου,
σ'ευχαριστώ. Ούτως ή άλλως από εσένα πρωτοέμαθα τη Χλόη. Πότε θα μας έρθεις κι εσύ προς τα κάτω;

the elf at bay είπε...

Έχω διαβάσει ποιήματά της και μου αρέσει.

Πολύ ωραίο το κείμενο.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

the elf at bay,
Σ' ευχαριστώ που περνάς. Καλό συννεφιασμένο απόγευμα.