Σελίδες

15.7.13

Αγριολούλουδο σε ηλιοκαμένη πλάτη


    Για τον καθένα, ελευθερία σημαίνει κάτι διαφορετικό· θα μπορούσαν να είναι λόγια μεγάλου φιλοσόφου, είναι όμως φράση από διαφήμιση της  Τράπεζας Πειραιώς, με την υπογράμμιση «σταθερή γιατί κινείται». Ελεύθερη μου φαίνεται μόνο η θάλασσα· κατά σύμπτωση κι αυτή κινείται. Αν μπορούσε, θα έφευγε μακριά, να γλιτώσει από τις ορδές των βαρβάρων του Σαββατοκύριακου. Οι φετινοί βάρβαροι είναι ζωγραφισμένοι· από πάνω μέχρι κάτω· Tatoo you· το εξώφυλλο των Rolling Stones τώρα και σε ολόσωμες εκδόσεις, για άνδρες και γυναίκες, σε πολλά νούμερα. Αετοί και γεράκια, κεραυνοί κι αστραπές, λουλούδια και άλογα. Κάποιος έχει χτυπήσει ένα μεγάλο σφυροδρέπανο στο μέρος της καρδιάς. Και φράσεις· μεγάλες και μικρές φράσεις, λέξεις χωρίς τελειωμό· ονόματα, στίχοι, συνθήματα, η νέα γενιά των ανθρώπων Moleskine είναι εδώ. Δεν χρειάζεται πια βιβλίο ή εφημερίδα στην παραλία. Μπορείς να διαβάζεις τον γείτονα της διπλανής ξαπλώστρας. Άδικα κουβαλάω μαζί και βιβλίο και εφημερίδα και βασανίζω τον ιδεοψυχαναγκαστικό εαυτό μου, με ποιο ν’ αρχίσω. 
         Με την πρώτη ματιά, η εφημερίδα του Σαββάτου φαίνεται αποκρουστική. Ουδέν κρυπτόν από την Εφορία. "Φτου, ξελευθερία" και βγαίνει να μας κατασπαράξει. Καινούριος μηχανισμός φορολογικής παρακολούθησης. Ξέρω τι έκανες πέρσι το καλοκαίρι. Αλλάζω σελίδα. Δεν θέλω να μάθω, τουλάχιστον όχι μέχρι να ισχύσει στ’ αλήθεια. Μόνο φωτογραφίες θα βλέπω. Να ο Τσίπρας με τον Γλέζο· ο ένας κοιτάει την Ανατολή κι ο άλλος τη Δύση. Τυχαίο, σκέφτομαι· ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια συνισταμένη. Στην επόμενη σελίδα, ο Βενιζέλος τσουγκρίζει ρακές με δεσποτάδες του Ηρακλείου. Άλλοι 12.500 χιλιάδες για το δεύτερο κύμα διαθεσιμότητας. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο Στουρνάρας ντυμένοι σαν δίδυμα, με σχεδόν ίδιο κοστούμι και πανομοιότυπη γραβάτα και με το ίδιο αυστηρό ύφος, κοιτάζουν κάπου εκτός εφημερίδας. Στη διπλανή σελίδα οι σχολικοί φύλακες και οι δημοτικοί αστυνομικοί διαδηλώνουν «με παλμό», όπως λέει η εφημερίδα· ο ίδιος παλμός που επιτρέπει στα σχολεία τους γεμάτους άθλια γκράφιτι τοίχους και τις ρημαγμένες αίθουσες και στους δήμους την παράνομη στάθμευση και τα γεμάτα περιττώματα σκύλων πεζοδρόμια. Μάστιγα οι αργοί ρυθμοί της Δικαιοσύνης. Δεν τους μαστιγώνουν όλους το ίδιο, ευτυχώς. Μαστιγώθηκε ο Σακκάς προκαταβολικά, αλλά ο εθνικός μας Λάκης είναι πάλι ελεύθερος. Ευτυχώς· δεν αντέχεται  να πέφτουν τα σύμβολά μας το ένα μετά το άλλο.
                Βαρέθηκα. Η γρανίτα στο ποτήρι δεν λέει να λιώσει. Γι’ αυτό τη χρεώνουν τέσσερα ευρώ· φαίνεται ότι θα κρατήσει μέχρι το βράδυ. Από μπροστά μου περνάει μια ηλιοκαμένη πενηντάρα με brazilian μαγιό και greek γλουτούς. Thong είναι, όχι brazilian, με διορθώνει η Έλλη.  Στη λαδωμένη πλάτη της ίδιας γυναίκας γυαλίζει ένα λουλούδι, όχι μεγάλο, ούτε συνηθισμένο, όπως λέμε τριαντάφυλλο, γαρύφαλλο. Μάλλον αγριολούλουδο του βγήκε του καλλιτέχνη, σκέφτομαι. Πιάνω το βιβλίο μου. Παύλος Νιρβάνας:  «Το αγριολούλουδο».
[…]
Οι κήποι των Πατησίων μοσχοβολούσαν, το ανοιξιάτικο εκείνο πρωί, από το άνθισμα των νέων ρόδων. Ο Άλκης, μονάχος στη βεράντα του μικρού εξοχικού του σπιτιού, ήτανε ξένος στη μεγάλη απριλιάτικη γιορτή, που οργίαζε γύρω του σε ουρανό, γη και αέρα.

                Για τον καθένα ελευθερία σημαίνει κάτι διαφορετικό. Σωστά μιλάει η Τράπεζα Πειραιώς. Αυτή τη στιγμή, μου φαίνεται ότι ελευθερία είναι να φεύγεις από τούτη την πολυσύχναστη παραλία του Ιουλίου 2013 και να βρίσκεσαι σ’ έναν ολάνθιστο κήπο στα Πατήσια, έναν Απρίλη κάπου εκατό χρόνια πριν.


7 σχόλια:

Α.ΣΤΕΓΟΣ είπε...

Ο κήπος είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να μιμηθεί τη φύση... Ίσως σε κάποιες περιπτώσεις, να τη φέρει στα μέτρα του...

Χάρηκα την "επιστροφή" σου στο blog. Καλή αντάμωση.

Θεόδωρος Α.Πέππας είπε...

Ave Maria!

Ηλέκτρα είπε...

πολυ ομορφο....

Poet είπε...

Παράξενη που είναι η ζωή. Στην ωριμότητά μου τώρα, αισθάνομαι και πάλι εξόριστος από τον κόσμο των νεοβάρβαρων όπως στα εφηβικά μου χρόνια. Αυτοεξόριστος από την απερίγραπτη χυδαιότητα που μας κατακλύζει. Μόνο βυθισμένος (ή ιπτάμενος) στον δικό του κόσμο μπορεί να επιβιώσει πια κανείς, Μαρία μου. Δραπέτης, φυγάς, αιρετικός ... ελεύθερος.

Vivi S. είπε...

Πολύ όμορφο...Τα tatoo κατακλύζουν και τη μονάδα μας :-)

nikiplos είπε...

πολύ ωραίο κείμενο...

Ίσως η τελευταία ματαιοδοξία, τα τατουάζ, των νέων να δείξουν ότι διαφέρουν ότι είναι κάτι. Όχι με δημιουργικό τρόπο, πάνω από ένα έργο ή πίσω από ένα δρώμενο, όχι τέτοια. Μιλάμε για επιδεικτικά πράγματα, λίγο μπράτσο (6 μήνες μου έφαγε στο γυμναστήριο να το φτιάξω), λίγο αγριάδα, λίγο τατού και να το, το αποτέλεσμα... Ανθρώπινη βιτρίνα που διαφημίζει ένα περιεχόμενο... Πολλά Νεώτερος καθώς τις λίγες φορές που οσμώθηκα με νέες, παρατήρησα πως σπάνια το προϊόν συνήδε με τη ρεκλάμα, όπως και στην πραγματική ζωή ας πούμε... Κι αν υπόσχομαι ένα βράδυ Μπρεζίου, μάλλον σε αμανέ θα καταλήξει αφού είμαστε κατά βάθος όλοι λίγο μαραζιάρηδες...

Στις διακοπές μου παίρνω βιβλία που δεν θα τα διαβάσω... Συνήθως διαβάζω των άλλων που κι εκείνοι τ' αφήνουν αδιάβαστα... κι έτσι ούτε τις υποσχέσεις μου κραττώ εκείνες που δίνω πριν ξεκινήσουν οι "διακοπές" στον εαυτό μου... Μόνο η θάλασσα με συνεπαίρνει... και καθώς ξανοίγομαι για snorkeling (σικ! μικρές περιπλανήσεις ρηχών βυθών τις λέω αλλιώς), μακριά από τον κόσμο, να έτσι λίγο αισθάνομαι ελεύθερος...

φιλιά, καλό καλοκαίρι...

Eva Psarrou είπε...

Είναι και το τατουάζ ένας τρόπος να εκφράσεις όσα η γλώσσα δεν μπορεί φαντάζομαι, ειδικά για τους νέους που δεν έχουν ούτε τον χρόνο ούτε και τη διάθεση να εξηγήσουν ή να εξηγηθούν.
Χρόνια πολλά για τη γιορτή σου, εύχομαι πάντα γερή, χαρούμενη και δημιουργική! Γράφεις μοναδικά, συνέχισε! ***