Σελίδες

26.12.12

Μιχάλης Γκανάς: Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία

(φωτ. Κώστας Μπαλάφας-Αθήνα, Χαυτεία 1960)

Αφίσες με τραβούν απ’ το μανίκι,
Αθήνα μου γεμάτη καλλιστεία.
Τον τάφο μου τον θέλω στα Χαυτεία,
είκοσι χρόνια σου πληρώνω νοίκι.

Στον ύπνο να περνούν βουνά και δάση,
νεράιδες φασκιωμένες μαύρα ρούχα.
Κάτι σαν άχτι μουλαριού που σου ’χα
σε ποιο λεωφορείο το ’χω χάσει!

Ποια τρέλα, πες μου, με χτυπάει στις φτέρνες
και φεύγω και κυλάω σαν το τόπι,
με γήπεδα μουγγά και με ταβέρνες

στα σωθικά. Οι άνθρωποι κι οι τόποι,
ξένοι που μοιάζουν στις φωτογραφίες
που βγάζαμε σε άλλες ηλικίες.

(Από τη συλλογή "Μαύρα Λιθάρια", Καστανιώτης 1993)

1 σχόλιο:

Λίλιαν Μπουράνη είπε...

Ω! ριγηλό πουκάμισο αθώο ρούχο
με τις πτυχές σου φρίσσοντας στον άνεμο
κατέβα εδώ και γίνε μου σημαία
κόκκινο μεσοφόρι αερόστατο.

Επικαλούμαι τη ρώμη του κορμιού της
τα στήθη τα μικρά τη στίλβη του εφηβαίου
τη φώκια των γλουτών
και τους τρμίτες των μηρών της.

Αυτό δεν είναι αγάπη
είναι ένα ζώο που γυρεύει την αγάπη
δεν θα τη βρει θα την παρεξηγήσει
θ΄αφήσει το 'να πόδι του στο δόκανο
και θα χαθεί στο δάσος.

Του ιδίου από την συλλογή "Άψινθος".
Θα σου το άφηνα κάτω από το "Λευκό πουκάμισο" αλλά προτίμησα εδώ που του κάνεις αυτό το μικρό αφιέρωμα.
Χρόνια καλά, Μαρία!