Σελίδες

21.9.12

Τα βήματα του Θεού


           Αφήνοντας πίσω μου την εφημερία, με τους ήχους των μηχανημάτων να φωνάζουν την ανθρώπινη αγωνία, περνάω την ηλιόλουστη αυλή του νοσοκομείου και μπαίνω στο αυτοκίνητο. Πρώτα η μουσική, μετά η μηχανή (πάντα η ίδια σειρά). Στο ραδιόφωνο ακούω έναν Κουβανέζο πιανίστα που δεν ήξερα, Felix Emilio Flynn, σε ένα καταπληκτικό κομμάτι. Εκεί λίγο παρακάτω, όπως βρίσκει η παραλιακή τη Συγγρού, με βρίσκει η Άλκηστη με τη «Λευκάδα» της. Ευανθία Ρεμπούτσικα, Μιχάλης Γκανάς ή και αντίστροφα. Χαρούμενο, φωτεινό τραγούδι, ειρωνεία-λες- των καιρών. Τα κτίρια της Συγγρού γίνονται λευκά, ο δρόμος ήρεμη γαλανή θάλασσα, το τιμόνι του Astra έχει πια ακτίνες και είναι ξύλινο κι εγώ αρμενίζω μεσοπέλαγα στο ύψος της Νέας Σμύρνης. Και τότε ο ποιητής (πάντα οι ποιητές) βλέπει τα νησιά σαν θεϊκά βήματα. Περπάτησε ο Θεός πάνω στη θάλασσα και τα χνάρια του έγιναν νησάκια, άλλα μεγαλύτερα, άλλα μικρότερα, ανάλογα με τη βιασύνη του ποδιού. Δεν είχα προσέξει αυτόν τον στίχο, αν και είχα ακούσει αρκετές φορές το τραγούδι. Έξω η φθινοπωρινή λιακάδα, τριγύρω στους δρόμους της πόλης οι άνθρωποι κυνηγούν τις ζωές τους. Τα νησιά θα είναι ήσυχα τώρα, παρέα με τους πιστούς κατοίκους τους. Δεν μπορεί, πρέπει να είναι ευλογημένη ετούτη η χώρα, με τόσα θεϊκά βήματα πάνω στο γαλάζιο της.

5 σχόλια:

Margo είπε...

Πρώτα η μουσική μετά η μηχανή, την ίδια ακριβώς σειρά και όλες οι σκέψεις γίνονται πιο φωτεινές :-)
Πολλές φορές είπα τελευταία και το ένιωσα ως το κόκκαλο, ευτυχώς έχουμε και τη μουσική!

υ.γ. χάρηκα πολύ με το e-book κυρίως γιατί θα ξαναδιαβάσω κείμενα από τον πρώτο καιρό του blog.
Ευχαριστώ από καρδιάς!

Πολλά φιλιά Μαρία μου

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Έτσι είναι, Μαρία μου. Music is your only friend, until the end...
Δεν πολυμπαίνεις στο facebook. Εκεί μιλάμε πιο άμεσα.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Φιλιά κι από μένα!

akrat είπε...

καλημέρα

ευλογημένο μέρος και πολλούς που το ποθούν

Poet είπε...

Ωραίο κείμενο, λιτό, γλαφυρό και εύστοχο.

Είναι πράγματι ευλογημένη αυτή η χώρα. Κι αν δεν κλαψούριζαν όλη την ώρα οι κάτοικοί της, θα ήταν ακόμη καλύτερη.