Σελίδες

5.2.12

Νίκος Καρούζος: Περίπατος του Γιάννη

Νίκος Κεσσανλής

Έχοντας ένα σκορπισμένο βλέμμα στο δρόμο που είν' έρημος
ωχρός αγγίζει τον άχαρον αποσπερίτη -
μέσ' στη φυλακή της θάλασσας η ποίηση του νερού.
Βρέθηκε σε τρόμους με δηλητήρια στα χέρια
η μοναξιά σα δαχτυλίδι ζει στο δέρμα του
κ' η μοίρα είναι μαύρη ως τ' αστέρια.
Κακότυχοι έλληνες με τρύπιο μεροκάματο
χρόνια και χρόνια ραγιάδες
γύρω κλαίνε μητέρες γύρω κλαίνε κορίτσια
ο ένας τραγουδά τη λησμονιά ο άλλος την αγάπη.
"Όσο βαριά είν' τα σίδερα
είν' η καρδιά μου σήμερα"...

Η Έλαφος των Άστρων (1962)

1 σχόλιο:

Dark13Sun είπε...

"Όσο βαριά είν' τα σίδερα
είν' η καρδιά μου σήμερα"...

άγγιξε χορδές..