Σελίδες

27.10.11

To κούρεμα


       Τον ενοχλούσε το κεφάλι του. Δεν φτάνει που δεν είχε μαλλιά, κι αυτά τα λίγα που του είχαν μείνει, είχαν πάρει να ασπρίζουν. Το ίδιο και το μουστάκι. Του φαινόταν ότι έμοιαζε γέρος πια. Όσο κι αν ξημεροβραδιαζόταν στα γυμναστήρια το χειμώνα, όσο κι αν έκανε θαλάσσια σπορ το καλοκαίρι, μόνο το σώμα του διατηρούσε νεανικό. Το πρόσωπό του ήταν πρόσωπο γέρου. Το είχε παρατηρήσει και ο γιος του πρόσφατα. Έλειπε το παιδί, φαντάρος, και γυρίζοντας, σε μια άδεια, τρόμαξε που τον είδε.
     Είχε αποφασίσει να κάνει κάτι γι’ αυτό. Του είχαν πει για ένα φημισμένο κομμωτήριο. Έπρεπε να κλείσει ραντεβού μήνες πριν. Σαν τους καρδιοχειρουργούς.
    Περίμενε με αγωνία την ημέρα. Ανήμερα του Αι-Δημήτρη. Ξύπνησε πολύ πρωί. Ξυρίστηκε. Μπανιαρίστηκε. Διάλεξε ένα πουκάμισο σε απαλό γαλάζιο και μια κατακόκκινη μεταξωτή γραβάτα, να ταιριάζουν με το καλό μπλε κοστούμι του. Φίλησε τη γυναίκα του και μπήκε στο υβριδικό του αυτοκίνητο. Σκέφτηκε να πάει με το ποδήλατο, αλλά δεν ήξερε τι εντύπωση θα έδινε. Πρώτη φορά πήγαινε σε τόσο καλό κομμωτήριο.
    Η διαδρομή ήταν σύντομη. Δεν είχε κίνηση. Όταν λείπουν από τον δρόμο ταξί και λεωφορεία, ανασαίνει η κυκλοφορία. Ιδιαίτερα όταν οι περισσότεροι απεργούν και δεν έχουν να μετακινηθούν στις δουλειές τους. Πάρκαρε το αυτοκίνητο έξω από τη διεύθυνση που του είχαν δώσει. Κομμώσεις Άντζελα-Χριστίνα. Σωστά. Αυτό ήταν. Μπήκε μέσα με κομμένη την ανάσα. Είχε ζητήσει να είναι το πρώτο ραντεβού. Ήταν πρόσωπο σημαίνον και ήθελε εχεμύθεια.
    Το κομμωτήριο θύμιζε μουσείο. Κάτι σαν το Λούβρο. Ψηλοτάβανο, με δερμάτινες πολυθρόνες και έναν πολυέλαιο στη μέση της οροφής. Μουσική ακουγόταν απαλά. Βάγκνερ από τις «Βαλκυρίες». Οι δύο γυναίκες τον υποδέχτηκαν με συγκρατημένη ευγένεια. Του συστήθηκαν.
Άντζελα.
Χαίρω πολύ, Γιώργος.
Χριστίνα.
Χαίρω πολύ, Γιώργος.
Κάτι του θύμιζαν και οι δυο τους, αλλά δεν μπορούσε να σκεφτεί τι.
Η Άντζελα τον έβαλε να καθίσει στον λουτήρα. Φορούσε ένα κοστούμι σαν το δικό του και είχε τα μαλλιά της βαμμένα καστανά και κομμένα κοντό καρέ. Του πέρασε στο λαιμό μια λευκή πετσέτα και άρχισε να τον λούζει με απαλές κυκλικές κινήσεις, κάνοντας μασάζ στο δέρμα του κρανίου του. Το σαμπουάν μύριζε περίεργα.
Είναι από λάδι ελιάς, ελληνικό, του εξήγησε η Άντζελα.
Καταπραΰνει τους ερεθισμούς και κάνει λαμπερή την τρίχα.
Και..το δέρμα, συμπλήρωσε με κάποιο δισταγμό.
Μετά ήρθε η σειρά της Χριστίνας.
Τον ρώτησε πώς ήθελε να τον κουρέψει.
Ήταν ξερακιανή, με κοντό ολόλευκο μαλλί. Σκέφτηκε πως προτιμούσε την Άντζελα.
Της είπε ότι ήθελε να φαίνεται το μαλλί του περισσότερο. Πιο πυκνό.
Τότε να κόψουμε τα μισά, του πρότεινε η Χριστίνα.
Μας πώς θα φαίνονται περισσότερα, αν τα κόψουμε;
Δεν τόλμησε να ρωτήσει την απορία του. Κι ας του έλεγαν όλα τα χρόνια οι δάσκαλοι και οι καθηγητές του να ρωτάει πάντα, όταν δεν καταλαβαίνει.
Η Χριστίνα έκοβε, έκοβε και πέταγε. Όχι κάτω, όπως συνήθως στα κομμωτήρια. Σε έναν κάδο σκουπιδιών από πλεξιγκλάς.
Τέλειος, του είπε ενθουσιασμένη.
Μα τώρα είμαι χειρότερος από πριν, διαμαρτυρήθηκε με τρεμάμενη φωνή εκείνος. Δεν έχω καθόλου μαλλιά. Ούτε σε δέκα χρόνια δεν θα ξαναγίνουν όπως ήταν.
Αυτό είναι αλήθεια, του είπαν με ένα στόμα και οι δυο γυναίκες.
Πώς θα εμφανιστώ τώρα; Θα με δείχνουν με το δάχτυλο.
Θα τους κόψεις τα δάχτυλα, του πρότειναν οι δυο γυναίκες πάλι με ένα στόμα.
Καλή ιδέα, το ξανασκέφτηκε κι εκείνος.
Χαιρέτησε τις δύο γυναίκες. Θα πλήρωνε το κούρεμα με δόσεις, από τον άλλο μήνα.

4 σχόλια:

Poet είπε...

Πράγματι επανήλθες δριμύ(η)τερη, Μαρία. Σε μια βδομάδα τέσσερις αναρτήσεις, όλες ενδιαφέρουσες.

Πολύ της μόδας το κούρεμα και πρέπει να προσέχει κανείς σε ποιον εμπιστεύεται το κεφάλι του. Η εμφάνιση πρέπει να είναι ανάλογη με την ηλικία, όπως οι δαπάνες ανάλογες με το εισόδημα. Όποιος «νεάζει» υπερβολικά, κινδυνεύει να γελοιοποιηθεί όπως όποιος το παίζει πλούσιος με δανεικά, κινδυνεύει να μείνει σχεδόν φαλακρός από το κούρεμα, έστω και σε αβρά χεράκια.

Και η επανάσταση αργεί ακόμα!

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τόλη μου,
πήγα σήμερα στη γιορτή του σχολείου της Άννας. Λιτή, όμορφη, βασισμένη στο βιβλίο "Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου". Ας κρατήσουμε αλώβητες τις ψυχές και τα μυαλά αυτών των παιδιών μέσα στη γενικότερη κακοδαιμονία. Είναι η καλύτερη επένδυση για το μέλλον.

Τσαλαπετεινός είπε...

Αυτή κι αν ήταν έμπνευση! Το καλύτερο από τα "κουρέματα" που κυκλοφόρησαν αυτές τις μέρες. ;-)

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Ευχαριστώ, Τσαλαπετεινέ μου!