Σελίδες

26.9.11

Σημειώσεις σε καιρό ελεγχόμενης μελαγχολίας


     Καιρό τώρα μένει βουβό τούτο το ιστολόγιο.
    Από δυσθυμία. Για όλα αυτά που μας παραμονεύουν. Όπως την αλληλεγγύη, που από ευχή έγινε κατάρα. Και την εφεδρεία, που αντί για απόθεμα δύναμης θα σημαίνει πια εναπόθεση στο περιθώριο.
    Από αμηχανία. Τριγύρω κατεβασμένα ρολά. Παλιές αγαπημένες γωνιές, ερημωμένες και κλειστές. Παγωμένα βλέμματα. Πώς να κατεβούν στο μυαλό ιστορίες αστείες ή τραγικές;
    Από κούραση. Ποιος χρειάζεται ένα ακόμα αναμάσημα γκρίνιας και μιζέριας; Μας το προσφέρει ο θίασος της Βουλής. Και με φτηνό εισιτήριο.
    Υπάρχουν πάντα τα βιβλία. Να μπαίνεις μέσα τους και να φεύγεις μακριά. Αυτές τις μέρες οι εφημερίδες φιλοξενούν φωτογραφίες από το σπίτι του Πάτρικ Λι Φέρμορ στη Μάνη. Ζήλεψα τις βιβλιοθήκες του και στη μέση το στρογγυλό ψηφιδωτό τραπέζι, φορτωμένο κι αυτό με βιβλία. Ευτυχώς εκείνος έφυγε νωρίς. Πάνω στην ώρα. Ποιος ξέρει τι εισφορά θα πλήρωνε στην αγαπημένη του χώρα για αυτό το υπέροχο βοτσαλωτό μπαλκόνι, απ’ όπου χάζευε τη θάλασσα, παρέα με τον Σεφέρη και τον Κατσίμπαλη…
    Οι εφημερίδες είναι τρομακτικές. Να τις περνάει κανείς με την άκρη του ματιού. Και πάλι δεν γλιτώνει. Είναι όλοι τους εκεί και γνέφουν με νόημα. Η Μέρκελ με τα σκουρόχρωμα ανδρικά κοστούμια και το βλέμμα δεσμοφύλακα. Η Λαγκάρντ με τη λευκή φράντζα να γλείφει ένα σκληρό πρόσωπο. Ο Μπερλουσκόνι, που «στον ελεύθερό του χρόνο είναι πρωθυπουργός». Και οι δικοί μας. Ο μόνιμα πια κατηφής Βενιζέλος. Ο πρωθυπουργός. Ο Σαμαράς, έτοιμος να δώσει τη χαριστική σπρωξιά. Ο Αλέξης, πίσω από τις λέξεις, να ξεσηκώνει επανάσταση. Η Λιάνα, στα έδρανα της βουλής, με μια φρατζόλα (ή μπαγκέτα;) στο χέρι.
    Οι εφημερίδες είναι θλιβερές. Ομαδική φυγή των νέων. Αγγλία, Αυστραλία, αλλά και Κατάρ, Ντουμπάι. Όπου φύγει-φύγει. Σταματήστε τη γη να κατεβούμε. Από κοντά και οι μετανάστες. Δουλειές δεν υπάρχουν. Ούτε καν για τον γιο του πρωθυπουργού. Δυσκολεύεται και αυτός στην αναζήτηση εργασίας, γράφει το κυριακάτικο ΒΗΜΑ. Κρίμα το παλικάρι. Ευτυχώς, η σύζυγος του Υπουργού Υγείας τα κατάφερε.
    Μόνο τις μικρές αγγελίες μπορεί να διαβάζει πια κανείς. Κι αυτές με μέτρο, γιατί οι επώδυνοι συνειρμοί δεν αργούν να εμφανιστούν.
 «Άνω Γλυφάδα, οικόπεδο 503 τμ. Συντελεστής δόμησης 1. Τιμή συζητήσιμη». Να συζητήσουμε σε τι νόμισμα: ευρώ, δραχμή, μήπως χρυσές λίρες Αγγλίας;
 «Αραβικών μαθήματα από Καθηγητή Πανεπιστημίου σε φοιτητές, επιχειρηματίες και πολιτικούς». Μετά την εφεδρεία, όλοι οι έφεδροι ραντεβού στο Ντουμπάι.
«Αγορά 1990-2010 αγοράζουμε αμέσως αυτοκίνητα απολύτως μετρητοίς, εντός 5 λεπτών». Τι το θέλεις, αφού δεν το κουνάς; Στη δουλειά δεν θα το χρειάζεσαι πια, αφού δεν θα έχεις δουλειά.
«Αφρικανός Μέντιουμ, γνώστης μεταφυσικών και πνευματιστικών εργασιών. Άνοδος θετικού κάρμα. Απομάκρυνση κακοτυχίας». Αυτό χρειάζεται η χώρα στην καρμανιόλα που βρίσκεται. Μια μικρή άνοδο του θετικού κάρμα. Ο Βενιζέλος προσπαθεί, αλλά δυσκολεύεται. Μήπως τότε «η κυρία Μαργαρίτα που απέδειξε στα Βαλκάνια τη δύναμη του χαρίσματός της»; Ή το «Πανίσχυρο μέντιουμ του Ιερού Δάσους»;
    “Father of Night, Father of Day”, που έλεγαν οι Manfred Mann’s Earth Band. Κάποιος ας μας λυπηθεί…

13 σχόλια:

logia είπε...

σαν να μπήκες στο μυαλό μου
και στο μυαλό του κάθε ανθρώπου
δυσθυμία λες εσύ
κατάθλιψη το λέω εγώ
και μάλλον κανείς μας δεν ξεφεύγει από αυτό
την καλημέρα μου
εν αναμονή της εφεδρείας ή απόλυσης

Νάσια είπε...

Σαν μαύρο σύννεφο που πλάκωσε τον ουρανό και τις ψυχές η κατάσταση. Καμιά προοπτική, καμιά ελπίδα, κανένα σημείο διαφυγής. Αδιέξοδο. Και κανένας κάτι να πει για να εμπνεύσει, να εμψυχώσει, να ενώσει. Οι ψυχές μόνες πάνω σε "σαπισμένα θαλάσσια ξύλα" κι ούτε ένας ποιητής να παλέψει με τα σκοτάδια...

Τι να πω; Δύναμη...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Νέλλη μου,
κάθε εμπόδιο για καλό, προσπαθώ πάντα να σκέφτομαι. Μακάρι και το μεγάλο εμποδιο (όπως τούτο εδώ) να είναι για μεγάλο καλό...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Νάσια,
κι όμως υπάρχουν γύρω ποιητές και όταν τους διαβάζω, η μέρα μου φωτίζεται λίγο...

leona είπε...

Οπως ο Ελύτης με ''το Τρελοβάπορο''.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Ακριβώς, Λεόνα! Και άλλοι νεότεροι, αντάξια τέκνα του μεγάλου ποιητή.

Poet είπε...

τώρα που οι μέρες λούζουν με φαρμάκι τα μαλλιά μου, τώρα που πρέπει να βαδίσω σε γυαλιά σπασμένα
κι είναι τα χέρια μου γυμνά από θαύματα, τώρα που το άδικο του κόσμου στα μάτια μου πυκνώνει,
ανοίγει σαν υπόγεια αίθουσα η ψυχή μου και λάμπει στο δικό της φως

από τη συλλογή «χώμα στον ουρανό», 1998

για τη Μαρία, τη Νέλλη και τους άλλους φίλους και για όλους εκείνους που βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάθλιψης

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τόλη μου,
βγαίνει ένα παραπάνω σχόλιό μου αληθινό. Σ' ευχαριστώ για τα λόγια, τα δικά σου και των άλλων που με τόσο μεράκι συγκεντρώνεις. Τα λόγια που είναι πάντα εκεί, που εφημερεύουν για τις επείγουσες της ψυχής καταστάσεις.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΑ ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΑΓΙΚΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ.

TheScotsman είπε...

Τώρα που αναφέρθηκε το "Τρελοβάπορο" του Ελύτη, θυμήθηκα και ένα χαρακτηριστικό στίχο¨"Χρόνους μας ταξιδεύει και δε βουλιάξαμε- χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε"

TheScotsman είπε...

Τώρα που αναφέρθηκε το "Τρελοβάπορο" του Ελύτη, θυμήθηκα και ένα χαρακτηριστικό στίχο του: "Χρόνους μας ταξιδεύει και δε βουλιάξαμε-χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε"

Poet είπε...

Μαρία μου, αρχίζω να ανησυχώ. Ακόμη δεν σου πέρασε η ελεγχόμενη μελαγχολία; Μα δεν βλέπεις τόσους γελωτοποιούς τριγύρω; Σύντομα θα γίνει κλήρωση με δύο κερδισμένους, εκείνον που θα μας σώσει και εκείνον που θα καταλάβει τα χειμερινά ανάκτορα.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Μην ανησυχείς, Τόλη μου.
Το ότι δεν γράφω στο μπλογκ δεν είναι ότι δεν γράφω καθόλου. Πάντως αυτή την εποχή διαβάζω περισσότερο παρά γράφω. Θα επανέλθω δριμύτερη προσεχώς!...