Σελίδες

8.6.11

Η ποίηση, απάντηση στη μιζέρια - του ΒΑΣΙΛΗ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑ

      Ολες οι ηλικίες είχαν συνάψει συμμαχία για περίπου μιάμιση ώρα με την ποίηση, αυτό το φάρμακο ενάντια στη μιζέρια: από τα μωρά στην κούνια μέχρι τους ηλικιωμένους, οι οποίοι έστρωσαν τις ψάθες θαλάσσης στο γρασίδι για να καθίσουν.
     Γιατί η εκδήλωση του Megaron Plus, στον πραγματικά ολάνθιστο κήπο του Μεγάρου, δεν είχε τίποτα το στημένο: όλοι μα όλοι κάθονταν -περί τους πεντακόσιους και βάλε- ως φοιτητές που ξεκουράζονται, ύστερα από ειρηνική πορεία, στα Προπύλαια. Στην πρώτη σειρά διέκρινες την Αντα Παπανδρέου, σε στάση οκλαδόν, ανάμεσα στον Θανάση Νιάρχο και τον Βαγγέλη Χρόνη.
       Ο Τίτος Πατρίκιος, όπως πάντα σε μεγάλα κέφια, είπε ένα δίστιχο απευθυνόμενος προς τους φωτογράφους: «Αφού τα χρέη σου με τόκο τα ξοφλάς/Είπα να σε απαθανατίσω μ' ένα φλας». Είπαμε: η βραδιά είχε πάρει διαζύγιο από τη σοβαροφάνεια κι όλα επιτρέποταν, ακόμη και τα χιουμοριστικά ποιηματάκια ημερολογίου. Ομως, σε λίγο η Κική Δημουλά θα άναβε τις μηχανές της επικοινωνίας μ' έναν κοινωνημένο τόνο λύπης. Τη χθεσινή ημέρα, της 6ης Ιουνίου, γιόρταζε τα στρογγυλά ογδοντάχρονα γενέθλιά της: «Ολοι εσείς συντελέσατε να μην είναι μελαγχολική αυτή η μέρα. Ακόμα και το 80άρι γελάει», είπε με το αναγνωρίσιμο ύφος του λόγου της.
      «Είμαστε το ίδιο ζώδιο, Δίδυμοι», αναφώνησε σαν να είχε βγει από λήθαργο ο Τίτος Πατρίκιος, αφού αυτός είχε τα γενέθλιά του λίγες μέρες πριν, και συγκεκριμένα στις 21 Μαΐου. Ο κόσμος εκτονώθηκε και το έδειξε απενοχοποιημένα με γέλια και χειροκροτήματα, έστω και με τη βοήθεια του ζωδιακού κύκλου.
     Με ενδιάμεσο και άτυπο ισορροπιστή στη συνομιλία της ογδοντάχρονης ποιήτριας και του ογδοντάχρονου plus ποιητή τον Νάσο Βαγενά, άναψαν τα αίματα. Στην ερώτηση «Πώς γράφετε;», ο Τίτος Πατρίκιος κατέφυγε στα «βίτσια»: «Είμαι σαδομαζοχιστής. Το απολαμβάνω και ταυτοχρόνως με βασανίζει», αποφάνθηκε. «Δεν γράφω κάθε μέρα, δεν γράφω κάθε δύο μέρες, δεν γράφω κάθε εβδομάδα. Δεν είμαι συστηματική, ξεχνάω να γράφω», άνοιξε το δικό της εργαστήρι η Κική Δημουλά.
«Κάποτε πίστευα ότι δεν υπάρχει έμπνευση, ακολουθώντας τη συμβουλή του Γιάννη Ρίτσου ότι ένα ποίημα πρέπει να το ξαναγράψεις είκοσι φορές. Ομως, περνώντας τα χρόνια κατάλαβα ότι παίζει ρόλο: είναι σαν να πέφτει μια λάμψη στα πράγματα», συνέχισε επί του ίδιου θέματος ο ποιητής, ο οποίος εξορίστηκε στη Μακρόνησο και στον Αϊ-Στράτη. Αντιθέτως, η δημιουργός της καθημερινής ματιάς, που φτάνει μέχρι τη δημιουργία του κόσμου, αντέταξε: «Δεν πιστεύω στην έμπνευση. Μου αρκεί και μία λέξη, για να καθίσω να γράψω. Δεν σκέφτομαι ούτε το θέμα ούτε τον τίτλο. Ο τίτλος είναι σκλαβιά. Είναι σαν όλα να συμβαίνουν τυχαία. Δεν ξέρω πού πηγαίνω. Με πηγαίνουν οι λέξεις, οι οποίες προθυμοποιούνται να με οδηγήσουν κάπου».
      «Στον άντρα μου τον ποιητή Αθω Δημουλά οφείλω τη συνέχεια του ξεκινήματός μου στην ποίηση. Ισως να ήθελε να είμαι ποιήτρια για να του αρέσω», ήταν ο συναισθηματικός τονισμός των πρώτων βημάτων της ακαδημαϊκού. Ενώ ο Τίτος Πατρίκιος της απλόχερης χειρονομίας δεν ντράπηκε να αποκαλύψει: «Ξεκίνησα με στιχάκια. Στην αρχή πανικοβλήθηκα και ήθελα να τα παρατήσω. Τους ποιητές τους χωρίζω σε τρεις βαθμίδες: σ' αυτούς που εκτιμώ, σ' αυτούς που θαυμάζω και σ' αυτούς που θαυμάζω και ένας από αυτούς είναι ο Σεφέρης».
      «Ολοι είναι πρόγονοί μας, κι αυτοί που δεν διαβάσαμε κι αυτοί που δεν γνωρίσαμε. Η μνήμη μας είναι θηριώδης, αφού κινείται μέχρι και εκεί που φτιάχνεται ο κόσμος». Η Κική Δημουλά ακούστηκε ως Σίβυλλα. Ο Τίτος Πατρίκιος ως πατροκτόνος Δίας: «Εχω σκοτώσει πολλούς ανθρώπους για να απαλλαγώ από την κηδεμονία τους». Πάντως έπλεξε το εγκώμιο στους Γιάννη Ρίτσο και Νικηφόρο Βρεττάκο που τον βοήθησαν, κάνοντας αντιπαράθεση με τους εκπροσώπους της γενιάς του '30, οι οποίοι «ήταν σφιχτοί και δεν αναγνώριζαν τους νεότερους». Η Κική Δημουλά φλέρταρε με τη γενίκευση: «Ολες οι γενιές είναι σφιχτές». «Εγώ κερνάω και κανέναν καφέ», έσωσε την παρτίδα ο αντιφωνητής της.
(Δημοσιεύτηκε στην "Ελευθεροτυπία", 7. 6. 2011)

1 σχόλιο:

Poet είπε...

Πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση με το πνεύμα που μου αρέσει. Θα ήθελα να είμαι εκεί.