Σελίδες

2.5.11

Carol Ann Duffy: Ένα υγιεινό γεύμα


Ο καλοφαγάς δοκιμάζει τα μυστικά όνειρα των αγελάδων
ελαφρά αλειμμένα  με σκόρδο. Πίσω από την πράσινη πόρτα
μαστίγια από βοδινές ουρές μαραίνονται μέσα σε πήλινο πιάτο.
Υπάρχουν γιάντες και δακτυλάκια∙ τα λεκανάκια για τα χέρια
θα διαλύσουν την ενοχή.

Οδοντοστοιχίες φλυαρούν καρφωμένες στο νεφρό ή στο στήθος
από κάτι που άλλοτε πέταγε. Αυτές οι καρδιές δεν ξέρουν από αγάπη
και κείτονται σε στρώματα από ρύζι σαφράν
χωρίς μομφή. Τι θυμίζει το κόκκινο κρασί; Αίμα.

Στο τραπέζι έξι, τα λόγια που λένε οι γλώσσες έχουν σιγοβράσει
σε Αρμανιάκ. Η γυναίκα που μασουλάει βυζανιάρικο γουρουνάκι
πρέπει αργότερα να ξαπλώσει με τον άντρα της. Πόδι,
γλουτοί και στήθος βελάζουν πάνω σε ολόλευκο τραπεζομάντιλο.

Να αντικαταστήσεις το ζωντανό μοσχάρι με μοσχαρίσιο κρέας
σε τέσσερις κινήσεις. Να η δύναμη των λέξεων: μαχαίρι, πατσάς,
φώτα, αλλαντικά. Ένας χοντρός άντρας ζητάει το κρέας του μισοψημένο
λουσμένος από λεπτό ιδρώτα. Υπάρχουν χαρτομάντιλα
για να σκουπίσουν την απόδειξη

και σάλτσες για να φιμώσουν τα βογγητά του σφαγείου.
Από τον κατάλογο που αναφέρει τους πρόσφατους νεκρούς στα γαλλικά
παραγγέλνουν εντόσθια, πουλερικά και ψάρια. Το κρέας
κατρακυλάει στα σαγόνια. Βρίζοντας. Ο θάνατος προχωράει στα έντερα.
Είσαι αυτό που τρως.

A Healthy Meal από τη συλλογή Standing Female Nude (1985). Η απόδοση στα ελληνικά είναι δική μου. Αυτονόητες οι μεταφραστικές αδεξιότητες, επιθυμητή η επιείκεια, ευπρόσδεκτες οι προτάσεις για βελτίωση.


3 σχόλια:

Poet είπε...

Ανατριχιαστικά αληθινό. Κάπου είχα διαβάσει ότι «αυτός που τρώει κρέας, τρώει τον πόνο και την αγωνία του ζώου που πεθαίνει, αυτός που τρώει αμύγδαλα, τρώει όλη τη σοφία του δέντρου». Ή κάπως έτσι. Χαίρομαι λοιπόν, Μαρία μου, που από χρόνια έχω γίνει ουσιαστικά χορτοφάγος.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Πιο πολύ από την ίδια την κρεωφαγία είναι αυτή η ισοπεδωτική αναζήτηση της καλοπέρασης που σοκάρει, νομίζω. Όσο για τη χορτοφαγία, χρειάζεται αυτή η ρημάδα η Β12, που δεν υπάρχει σε φυτικές τροφές. Καταπληκτική η φράση που μνημόνευσες, Τόλη.

Margo είπε...

Διαβάζοντάς το μου ήρθε στο νου το sweet movie το οποίο είχα δει σε πολύ νεανική ηλικία. Κάποιες σκηνές δεν άντεξα να τις δω όπως τη σκηνή του φαγητού. Και η μουσική του Χατζηδάκι τι μεγάλη αντίθεση!
Εδώ, μόνο με τη δύναμη των λέξεων, το ίδιο συναίσθημα..