Σελίδες

3.1.11

Γιάννης Σκληβανιώτης: Ομίχλη

Πες μου για τις εικόνες της ομίχλης.
Για κείνες όπως
όταν σου μιλάει δαρμένου σκυλιού βλέμμα θλίψης
ή όταν σε καθηλώνει σπασμένη φτερούγα από περιστέρι
ή πάλι ένα λουλούδι μαραμένο σ' ολάνθιστο παρτέρι
το δημόσιο παγκάκι χωρίς των εραστών τις περιπτύξεις.
Κι αυτές
όταν σταματάει ν' ακούγεται το πήγαινε-έλα
των βημάτων στο πάνω δώμα
ή εκείνου που περπατάει αβίαστα χωρίς ομπρέλα
κάτω από δυνατή βροχή στο άηχο χώμα
και τ' αποτσίγαρου που πλέει σε ρείθρο με πίκρας στόμα.
Πες μου για την ακτή που εγκατέλειψαν οι λουόμενοι
απ' τον ψυχρό αέρα,
για την άδεια αγκαλιά της παλιάς βαθουλωμένης πολυθρόνας,
την παραλυτική αδράνεια του μολυβιού στο λευκό της κόλλας
ή το φως στο απέναντι παράθυρο που δεν άναψε κι απόψε.

Μη μου πεις πως δεν βλέπεις από την πυκνή ομίχλη εικόνες.
Έργα της ίδιας είναι.
Ρέουν στο σώμα σου σαν ακατάπαυστης βροχής σταγόνες.

Από τη συλλογή "Jazz" (2010)

1 σχόλιο:

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

κάνουμε πως δεν βλέπουμε... πως δεν παρατηρούμε... ως όλα να τα σκέπασε η αχλή του χρόνου...

κοροϊδεύοντας τα μάτια μας... άδικα πιστεύουμε... πως έτσι, ξελογιάζουμε του κενού μας τον πόνο...