Σελίδες

13.12.10

Σημειώσεις για τα εξαίσια όργανα ενός μυστικού θιάσου

    ΚΚ σημαίνει από παλιά κομμουνιστικό κόμμα. Από το περασμένο Σαββατοκύριακο σημαίνει και Κωνσταντίνος Καβάφης. Είναι το «συνωμοτικό ΚΚ» της Λένας Πλάτωνος με τον Γιάννη Παλαμίδα, το οποίο άνοιξε ως αποκορύφωμα της συνεργασίας τους στα τριάντα χρόνια που γνωρίζονται. Στους δύο τρίτος δεν χωρεί. Όμως οι καλοί χωράνε παντού. Έτσι χώρεσε και ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, χαρίζοντας τις εικόνες του στην ηχητική συνεργασία των άλλων δύο.
   Τρεις βραδιές στο «Παλλάς» με τον «Καβάφη» της Λένας Πλάτωνος. Πήγα στην τελευταία, την Κυριακή. Σχεδόν γεμάτο το θέατρο με ένα κοινό γοητευτικά ετερόκλητο: το κοινό του Καβάφη, το κοινό της Λένας Πλάτωνος , το κοινό του Παπαϊωάννου και η τομή των τριών κοινών. Στο μπροστινό κάθισμα, ένας ηλικιωμένος κύριος, μαυροντυμένος με λευκά μαλλιά και γένια. Στην πίσω σειρά μια παρέα από εξηντάρες κυρίες. Όλες οι κατηγορίες των ενηλίκων (το θέαμα είναι ακατάλληλο για ανηλίκους).
   Η παράσταση ξεκινά. Τα φώτα σβήνουν και το χρώμα χάνεται. Γίνονται όλα ασπρόμαυρα. Ο Γιάννης Παλαμίδας και οι μουσικοί ανεβαίνουν στη σκηνή. Πίσω τους προβάλλεται η κινηματογραφική σύνθεση του Δημήτρη Παπαϊωάννου. Ένας δρόμος που δεν τελειώνει, γερανοί, πύρινοι δακτύλιοι, μια σχοινένια θηλιά που στάζει διάφανες σταγόνες νερού, συμπλέγματα από ανδρικά μέλη, δυο αγόρια που κάνουν κούνια, τρεις μαυροφορεμένες γυναίκες μπροστά στη θάλασσα. Κάπου-κάπου εισβάλλει χρώμα στην ασπρόμαυρη ακολουθία των εικόνων. Ερωτικές σκηνές ανάμεσα σε άνδρες, με οπτική επεξεργασία, έτσι ώστε να υπαινίσσονται χωρίς να προκαλούν. Ο έρωτας είναι πάντα χρωματιστός.
    Η μουσική άλλοτε υποβλητική, άλλοτε καταιγιστική, διηγείται, ανακαλεί, κραυγάζει. Μουσική εξαίσια ενός αόρατου θιάσου. Οι γνωστές εναλλαγές ύφους της Λένας Πλάτωνος, φυσική συνέχεια στα «Ημερολόγια». Το «Περιμένοντας τους βαρβάρους» γίνεται ένα εκρηκτικό hip-hop. Η ποίηση του Καβάφη σα να γράφτηκε χθες. Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν κάποια λύσις. Ο Γιάννης Παλαμίδας υποστηρίζει επάξια τις μουσικές ακροβασίες της Πλάτωνος.
   Η παράσταση είναι σύντομη. Όση η διάρκεια ενός CD. Τα φώτα ανάβουν. Το χειροκρότημα είναι μάλλον μουδιασμένο. Σα να έπεσαν απότομα τόσες διαφορετικές εικόνες μαζί και τόση μουσική, που σάστισαν τον κόσμο. Οι λέξεις του ποιητή γνώριμο μονοπάτι, που όμως μας έβγαλε σε άγνωστους τόπους.
    Η Λένα Πλάτωνος ανεβαίνει στη σκηνή. Ξαφνικά παραπατά και πέφτει στο σκαλοπάτι. Τη βοηθούν να σηκωθεί και να ανεβεί. Οι κινήσεις της είναι αργές, προσεκτικές. Έχει μεγαλώσει. Πώς πέρασεν η ώρα. Πώς πέρασαν τα χρόνια. Η μουσική της είναι όμως περισσότερο εφηβική από ποτέ. Ανεβαίνει και ο Παπαϊωάννου. Το κοινό χειροκροτάει όρθιο. Ο μαυροντυμένος κύριος μπροστά μου έχει σηκωθεί και αυτός. Παρατηρώ έκπληκτη ότι φοράει ράσο. Είναι ιερωμένος.
    Βγαίνω έξω στη βραδινή παγωνιά. Δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό που είδα μου άρεσε πολύ ή δεν μου άρεσε καθόλου. Ειν’ η ψυχή μου εν τω μέσω της νυκτός συγκεχυμένη και παράλυτος. Έχω όμως πάρει το CD. Θα έχω όλο το χρόνο να αποφασίσω.

8 σχόλια:

Silena είπε...

υπέροχη ανάρτηση με καταπληκτική διήγηση και εντυπωσιακό τίτλο..
την καλημέρα μου θα συνοδέψω με αυτό!

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τι καλύτερη συνοδεία από τον αγαπημένο μου γυάλινο Φίλιππο... Silena, σε διπλοευχαριστώ!

Τσαλαπετεινός είπε...

Τώρα που διαβάζω το εξαιρετικό σου ποστ
αναρωτιέμαι πώς έχασα αυτή την εμπειρία...

Καπετάνισσα είπε...

Καταπληκτική βραδιά και εμπειρία!

Μακάρι να ήμασταν εκεί!

Τα φιλιά μας...

Margo είπε...

εξαιρετική ανάρτηση Μαρία μου.. έβγαλες μια μοναδική ατμόσφαιρα.
Καλό σου απόγευμα

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τσαλαπετεινέ μου, κι εγώ τελευταία στιγμή το πήρα χαμπάρι...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Καπετάνισσα,
όντως ήταν μια ξεχωριστή βραδιά. Τους χαιρετισμούς μου στον Καπετάνιο.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Μαρία μου,
με τέτοια μας παρηγορεί η πόλη για την ασχήμια που βλέπουμε καθημερινά...