Σελίδες

9.9.10

Η αλήθεια των γοφών (Hips don’t lie)

  
    Καλοκαίρι, Ιούλιος, πριν από τέσσερα χρόνια, σε ένα καινούριο κτήριο κάπου στον Πειραιά. Πενήντα υποψήφιοι για τρεις θέσεις. Δύο σειρές των δεκαπέντε ατόμων για τη συνέντευξη. Οι δεκαπέντε πρώτοι της καθεμιάς από τις δύο εισηγήσεις. Εντελώς διαφορετική η σειρά του κάθε εισηγητή. Λες και οι υποψήφιοι έχουν δώσει στον καθέναν τους διαφορετικά χαρτιά.
    Άλλα τέσσερα χρόνια πριν από αυτή την ημέρα δοσμένα ολοκληρωτικά στην προσπάθεια. Πραγματικό κυνηγητό. Πίκρα, απογοήτευση, θυμός, οργή. Και όταν αυτά καταλάγιαζαν, πάλι ελπίδα.
    Και να που ήρθε εκείνη η μέρα του Ιουλίου. Τότε βέβαια δεν ήξερα ότι θα ήταν εκείνη η μέρα. Και πέρασε σχεδόν ένας μήνας για να το μάθω.
    Οι υποψήφιοι της πρώτης σειράς στημένοι κατά μήκος του τοίχου του διαδρόμου. Έτοιμοι για εκτέλεση. Αναγνωριστικές κουβέντες, πονεμένες εμπειρίες.
-Στη Θεσσαλονίκη δεν με πήραν, γιατί είχα «πολύ καλά χαρτιά» και «σίγουρα θα έπαιρνα κάποια άλλη θέση». Στην Αθήνα δεν με πήραν, γιατί «ο πήχης ανέβηκε ψηλά», διηγείται μια υποψήφια. Μιλάει γρήγορα και δείχνει πολύ αγχωμένη.
«I only like weekends» γράφει το t-shirt μιας άλλης υποψήφιας. Έχει συνδυάσει το t-shirt με ένα ξεθωριασμένο τζιν. Ιδανικό ντύσιμο για weekend. Πρόκειται για αυτοκτονία, σκέφτομαι αρχικά, αναλογιζόμενη την εντύπωση που θα κάνει στους κριτές. Κοιτάζω με ανακούφιση το λινό μπλε ταγιέρ μου. Με δεύτερη σκέψη όμως διαπιστώνω ότι η φράση στο μπλουζάκι είναι χρησμός. Μπορεί να υποδηλώνει ότι η εντός του εν λόγω t-shirt υποψήφια δεν θέλει καθόλου ή θέλει μόνο να δουλεύει τα σαββατοκύριακα.
    Ο πρώτος και στις δύο σειρές υποψήφιος έρχεται στη συνέντευξη καμαρωτός, με μια χρυσή καρφίτσα στο πέτο και έναν χοντρό χαρτοφύλακα παραμάσχαλα. Όλοι ξέρουμε ότι θα παραιτηθεί και αυτή τη φορά. Μας συστήνεται με ονοματεπώνυμο και χαλαρή χειραψία.
    Η συνέντευξη αρχίζει. Ένας-ένας οι υποψήφιοι μπαίνουν στην αίθουσα με τους κριτές. Ξαφνικά ακούγεται ένα κινητό να χτυπάει στο διάδρομο. Αυτό το τραγούδι! Σε ringtone! Πόσος καιρός είναι που το ψάχνω; Δεν ξέρω ποια το λέει. Δεν είναι το είδος μουσικής που συνηθίζω να ακούω, αλλά αυτό το τραγούδι με τρελαίνει. Ο κάτοχος του κινητού μιλάει προφανώς με τους δικούς του.
-Όχι, ακόμα….Ε, τι να κάνω; Δεν ξέρω…Άσε με, τώρα. Θα σου πω μόλις βγω.
    Εμφανώς αγχωμένος. Μέτριο ανάστημα, καστανός, με γυαλιά. Συμπαθητικός μέσα στην αγωνία του. Να τον ρωτήσω; Μήπως με πάρει για τρελή; Μην νομίσει ότι τον κοροϊδεύω; Να τον ρωτήσω τώρα ή μετά τη συνέντευξη; Και αν όταν βγει εκείνος, πάρουν μέσα εμένα; Τάχα θα προλάβω στο άνοιγμά της πόρτας να πάρω την πληροφορία; Και τι να πω στην επιτροπή; «Μας συγχωρείτε λίγο, αλλά αυτό το hit μου έχει πάρει τα μυαλά»;
   Μια βασική αρχή διέπει τη ζωή μου. Να μετανιώνω πάντα για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα (προειδοποίηση: δεν βγαίνει πάντα σε καλό). Πλησιάζω τον συνυποψήφιό μου:
-Με συγχωρείτε. Μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;
-Παρακαλώ, μου απαντά ευγενικά, εμφανώς παραξενεμένος.
-Ποιο είναι αυτό το τραγούδι που έχετε για ringtone στο κινητό σας;
Με κοιτάζει αποσβολωμένος. Σα να ρωτάω, μετά από έναν μεγάλο καταστροφικό σεισμό, από πού πάνε για τις κούνιες.
-Hips don’t lie της Shakira, μου απαντάει σαστισμένος.
-Ευχαριστώ πολύ. Καλή επιτυχία, του εύχομαι.
Hips don’t lie… Μετά τη συνέντευξη, πρέπει να το αναζητήσω, έστω και μαύρο…

7 σχόλια:

Margo είπε...

:)))
Θα το ψάξω να το ακούσω:))

Τι εκπληκτική φωτογραφία βρήκες για τη σκηνή;)

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Μαρία μου,
το τραγούδι είναι αυτό που ακούγεται πρώτο στο μπλογκ. Το έχω απόλυτα συνδέσει από τότε με τον πρώτο (και τελευταίο;) διορισμό μου.
Φιλιά

Poet είπε...

Πολύ πρωτότυπος ο συνδυασμός του τραγουδιού με τη συνέντευξη και την εικόνα. Και επιτυχημένος.
Καλό απόγευμα, Μαρία.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Tόλη μου, ευχαριστώ. Καλό απόγευμα και σε σένα. Εγώ πάω για σιέστα τώρα.

leona είπε...

Μαρία ξανασκέψου το.Μήπως είσαι σε λάθος χώρο;Μήπως η λογοτεχνία είναι ο φυσικός σου χώρος;Ποτέ δεν είναι αργά.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

leona,
αγαπώ με πάθος τον χώρο που είμαι, αν και τραυματίζει καθημερινά όλους όσους εκούσια ή ακούσια τον χρησιμοποιούν. Μου αρέσουν οι λέξεις. Μου αρέσουν και οι νότες. Δυστυχώς όμως έχω μόνο μία ζωή κι αυτή έχει μάλλον περάσει τη μέση της.

Κωνσταντίνος Ριγελιανός είπε...

Καταπληκτική, όπως πάντα! "Να μετανιώνω πάντα για κάτι που έκανα, παρά για κάτι που δεν έκανα", αρχή και δική μου!