Σελίδες

19.9.10

Σημειώσεις για το μέλλον μιας ρυτίδας


    Το καλοκαίρι έφυγε για τα καλά. Ήρθε το φθινόπωρο φέρνοντας μαζί του τα φροντιστήρια Αγγλικών, τα ωδεία και τις σχολές χορού. Για τη φετινή σχολική χρονιά πήρα μια σημαντική απόφαση: γράφτηκα στο γυμναστήριο. Έκανα μια έρευνα στα κοντινά γυμναστήρια. Κατόρθωσα για άλλη μια φορά να αντισταθώ στις προχωρημένες μεθόδους εκγύμνασης και επέλεξα το δημοτικό γυμναστήριο. Ομολογώ τις προκαταλήψεις μου. Νομίζω ότι αν ξεκινήσω yoga, θα πρέπει να διαλογίζομαι με τις ώρες μουρμουρίζοντας mantras οκλαδόν με τα πόδια περασμένα στους ώμους. Όσο για την άποψη του Γιόζεφ Πιλάτες ότι η κοιλιά είναι ο «οίκος της δύναμης» (power house), την ακούω με δυσπιστία. Έτσι, πήρα φόρμα και αθλητικά παπούτσια-είχα να φορέσω από τα δεκαοχτώ μου-και ξεκίνησα με διάδρομο, ποδήλατο και όργανα. Θα γίνω «φέτες». Το επόμενο καλοκαίρι θα με βρει αγνώριστη.
    Όντας πια εντελώς μέσα στα δεύτερα –άντα, διαβλέπω τα σημάδια των –ήντα να πλησιάζουν απειλητικά. Πρώτες στη σειρά δυο αντιπαθητικές ρυτίδες γέλιου (ονομασία οξύμωρη, αφού μάλλον δάκρυα πρέπει να φέρνουν). Ένας πλαστικός χειρουργός στο νοσοκομείο μου είπε μια μέρα ότι «σε δέκα λεπτάκια τις φτιάχνουμε αυτές». Με τρόμαξαν αυτά τα «λεπτάκια», όπως με τρομάζει πάντα κάτι που ακούγεται υπερβολικά εύκολο. Χώρια που μετά θα πρέπει να προσέχω πότε και πώς γελάω, για να μην ξαναγίνουν.
    Μια είδηση ήρθε να ταράξει τη φθινοπωρινή ηρεμία των ρυτίδων μου: η ρεσβερατρόλη, βασικό συστατικό του κόκκινου κρασιού, ενεργοποιεί τη σύνθεση των σιρτουϊνών (πρωτεϊνών της νεότητας), οι οποίες επιμηκύνουν τη ζωή των ινοβλαστών αυξάνοντας την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης. Έτσι, η ρεσβερατρόλη μειώνει τον αριθμό και την επιφάνεια των ρυτίδων. Αποφάσισα να αλλάξω κρέμα και να πάρω αυτήν που περιέχει τη ρεσβερατρόλη. Και όχι μόνο: περιέχει και λούπινο (θυμάμαι τα παιδιά στο χωριό του πατέρα μου να κρατούν λούπινα στη χούφτα τους και να τα μασουλάνε) που βοηθάει στη σύσφιξη και τον ανασχηματισμό του οβάλ του προσώπου και μελισσοκέρι για ενυδάτωση.
    Μήπως είμαι στην κλιμακτήριο, τουλάχιστον ψυχολογικά; Όμως βλέπω τριγύρω μου και άλλους να «πειράζουν» την εικόνα τους. Πρώτος και καλύτερος ο Τηλέμαχος Χυτήρης που ξύρισε το μουστάκι του. Τον ίδιο καιρό που η Μαρία Φαραντούρη πλησιάζει με τον μοναδικό ερμηνευτικό της τρόπο την ethnic μουσική, ο σύζυγός της πετά από πάνω του το πιο ethnic χαρακτηριστικό του.
    Στα ψιλά των εφημερίδων βρήκα την καταπληκτική για μένα είδηση ότι τον ερχόμενο Μάρτιο θα δούμε ζωντανά τη Barbara Hendriks στον «Παρνασσό» (προσοχή στα εισαγωγικά για την αποφυγή λάθους).
    Η μητέρα μου ανησυχεί που δεν έχει «πίεση όπως όλες οι φίλες της». Οι φίλες σε αριθμό φτιάχνουν επαρκές δείγμα για τη διενέργεια κλινικής δοκιμής. Προμηθεύτηκε ηλεκτρονικό πιεσόμετρο. Τώρα έχει και κείνη υπέρταση και θα πάρει φάρμακο όπως οι φίλες της. Το «δείξε μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι» δεν βγήκε τυχαία.
    Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Που τον έχεις φτιάξει εσύ με τη σκέψη σου; Είναι, αν είσαι παράφρων ή συγγραφέας. Ή και τα δύο μαζί.

16 σχόλια:

Margo είπε...

Μαρία μου κοίτα σύμπτωση, διάβασα τελευταία ένα κείμενο που αναφέρεται σε αυτό ακριβώς. Πως ο εαυτός μας είναι αυτός που η σκέψη μας δημιουργεί. Και η σκέψη μας έχει άμεση σχέση με ότι ταμπέλα μας έχουν δώσει από τα παιδικάτα μας ακόμη κι αν την αρνούμαστε.
Όσο για το γυμναστήριο, πιστεύω η επιλογή μιας τέτοιας δραστηριότητας είναι φυσική ανάγκη για να εκτονωθεί και το σώμα, που το κρατάμε τόσο ανενεργό, όχι τόσο ο χρόνος.
Καλή επιτυχία:)

Φιλιά πολλά!

Celsus είπε...

"Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Που τον έχεις φτιάξει εσύ με τη σκέψη σου; Είναι, αν είσαι ψυχοπαθής ή συγγραφέας. "

Χμμμ, ή παιδί, θα συμπληρώσω εγώ. Αργότερα βέβαια, σου περνάει.

Καλή εκγύμναση! Και υπομονή!

Κωνσταντίνος Ριγελιανός είπε...

Επίσης:

"Είναι δυνατόν να έχεις ανάγκη έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει στην πραγματικότητα; Που τον έχεις φτιάξει εσύ με τη σκέψη σου; Είναι, αν είσαι ψυχοπαθής ή συγγραφέας."

Όλη η ιστορία του ανθρωπίνου είδους περιέχει ανθρώπους και, γενικά, όντα που δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα, καλλικαντζαράκια, ξωτικά, θεούς, εξωγήινους κτλ κτλ...

Κωνσταντίνος Ριγελιανός είπε...

(έγραψα και κάτι άλλο πριν από το επίσης, αλλά μάλλον δεν το πήρε)

Αντί για γυμναστήριο, πάρε παπούτσις που να ταιριάζουν με το πάτημά σου και ξεκίνα τρέξιμο!

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Μαρία μου,
να σου εξομολογηθώ ότι ξέρω πόσο απαραίτητη είναι η άσκηση, αλλά δεν μου αρέσει; Η γυμνάστρια την πρώτη φορά με "μάλωσε" γιατί της είπα ότι θα έρχομαι τρεις φορές την εβδομάδα μεταξύ των αγγλικών της μικρής, όπου έτσι κι αλλιώς "χαμένος χρόνος είναι μεταξύ του να την πάω και να την πάρω"...Χάρηκα που είδα τον Μάρκο στο fb.
Φιλιά

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Celsius,
Φυσικά έχεις δίκιο. Και τα παιδιά ζουν πολλές φορές με δικά τους πρόσωπα που υπάρχουν στην αγνή, παιχνιδιάρικη φαντασία τους. Είναι, μάλιστα, εξαιρετικά γοητευτικές οι ιστορίες που πλάθει για αυτά τα πρόσωπα ο παιδικός νους.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Κώστα,

Λες να βάλω τον Τρεχαλάκη να με προπονεί στις εφημερίες;

Dinos-Art είπε...

Καλό το γυμναστήριο αλλά ακόμη καλύτερο νομίζω το κολυμβητήριο. Εμπειρία από τη μικρή μου κόρη (λίγο πριν συμπληρώσει τα δεύτερα άντα) εδώ και ένα χρόνο καλοκαίρι και καταχείμωνο σε ανοιχτή θερμαινόμενη πισίνα στην Καλαμαριά. Έχασε περιττά κιλά και απόκτησε μια τέλεια σύσφιξη το σώμα της. Καλή εβδομάδα.

nikiplos είπε...

Καλησπέρα... πάντα τους ανθρώπους τους φτιάχνουμε όπως εμείς θέλουμε μέσα στη φαντασία μας... κι όταν "μας προδίδει" η εικόνα τους που εμείς έχουμε φτιάξει, πέφτουμε δήθεν από τα σύννεφα από την έκπληξη. Στα δεύτερα -άντα μας φεύγει και η υπομονή... με την ανυπομονησία μας θέλουμε τόσα πράγματα... Φέτες, φίλους φαντασία... Μα η ζωή φέρνει, εκτός από τις ρυτίδες και την ανησυχία... που διαδίδεται και μέσω φίλων... Ούτα τα μαντρα, ούτε οι κρέμες διώχνουν τις ρυτίδες της ψυχής... που αν θέλουμε μένει πάντα νέα καθάρια... ίσως με λιγότερη υπομονή και ψευδαισθήσεις, μα κι έτσι καλή είναι...

Poet είπε...

Εγώ λέω να χαμογελάς και να γελάς με την καρδιά σου και άσε τις ρυτίδες να αναπέμπουν τη δική τους γοητεία της ωριμότητας.

Αναπόφευκτα είδα και πάλι το κείμενό σου, Μαρία μου, με τη συγγραφική ματιά. Έχει κάτι το φρέσκο και πρωτότυπο, κάτι το ανθρώπινο και το αυτοκριτικό έως και αυτοσαρκαστικό. Θαυμάσιος ο τίτλος. Γενικά, ας το ξαναπώ, χαίρομαι να διαβάζω αυτά του γράφεις. Καλή σου μέρα.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Dinos-Art,
το κολύμπι είναι η μόνη άσκηση που λατρεύω και που θα μπορούσα να είχα καλές επιδόσεις αν είχα ασχοληθεί συστηματικά. Δυστυχώς, δεν το έκανα όσο ήταν καιρός. Από το τίποτα που έκανα μέχρι τώρα, ακόμα και τα όργανα κάτι είναι.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

nikiplos,
θέλω να πιστεύω, ή τουλάχιστον έτσι μου λένε, ότι παρά τις ρυτίδες του προσώπου η ψυχή μου είναι νεαρή (δεν έχει πατήσει τα -άντα). Αυτό, βέβαια, μπορεί να είναι και καλό και κακό...

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Τόλη μου,
όχι τίποτα άλλο, αλλά λέγε-λέγε θα με κάνεις να το πιστέψω. Η τελευταία παράγραφος πρέπει εσένα να σου λέει κάτι διαφορετικό από αυτό που κατάλαβαν οι άλλοι. Εν καιρώ θα σου δείξω.
Καλό απόγευμα

Deerhead είπε...

Para pl oreo blog.Kai akoma poio pl oreo post :)
EImai neos sto blogspot.Thelo na se prostheso san fili-blogger please ri3e kai esu mia matia sto diko mou kai animeroseme an s arese.

Deerman.

ΜAΡΙΑ ΔΡΙΜΗ είπε...

Deerhead,
πήγα στο προφίλ σου, αλλά δεν βρήκα το link για το μπλογκ σου. Αν θέλεις, γράψε το. Σ' ευχαριστώ για την επίσκεψη.

Κωνσταντίνος Ριγελιανός είπε...

Εννοείται ότι θα σε προπονεί ο Τρεχαλάκης!!! :-)