Ζυράννα Ζατέλη: «Το πάθος χιλιάδες φορές»

«...Οι σκέψεις μπαίνουν ακάλεστες, δεν μας χτυπούν την πόρτα...»


Αγαπημένοι μου φίλοι,
Τη σημερινή ημέρα έχω την τύχη να απολαμβάνω τα αγαθά της ηλεκτρονικής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένου και του γρήγορου internet. Δεν θα άφηνα με τίποτα την ευκαιρία να σας πω δυο λόγια να πάει χαμένη.

Πριν από λίγες ημέρες τελείωσα το τελευταίο βιβλίο της Ζυράννας Ζατέλη «Το πάθος χιλιάδες φορές». Η ίδια μαγική ατμόσφαιρα όπως και στα προηγούμενά της, αμείωτη η τραγικότητα των ηρώων με τα παράξενα ονόματα, ο θάνατος να παραμονεύει υπομονετικά σε κάθε τους βήμα. Όλα τα χαρακτηριστικά της ονειρικής της γραφής: κάθε φράση ένα μικρό ποίημα, ένας αυθύπαρκτος στίχος.
Από όλους τους ήρωες-οι περισσότεροι είναι γνωστοί από το πρώτο μέρος της τριλογίας «Με το παράξενο όνομα Ραμάνθυς Ερέβους» που κυκλοφόρησε το 2002-στάθηκα περισσότερο στα δυο «δίδυμα» κορίτσια, τη Λεύκα και την Ωραιοζήλη. Γεννημένα την ίδια μέρα, σε διαφορετικές οικογένειες, πρόκειται να συναντηθούν και να ενώσουν για σύντομο διάστημα τις μοίρες τους. Η Λεύκα, ένα προικισμένο και ιδιαίτερο πλάσμα, βυθισμένη στις μυστικές γραφές της που εξιστορούν μικρές ιστορίες θανάτου, γίνεται εθελοντικά η δίδυμη της Ωραιοζήλης, ενός δυστυχισμένου, ανάπηρου κοριτσιού. Απίστευτα αδικημένη από τη μοίρα στη σύντομη ζωή της, η Ζήλη τυγχάνει μιας πρωτόγνωρης φροντίδας και αφοσίωσης από τη συνομήλική της Λεύκα, μέχρι τη στιγμή που της λαχαίνει πρόωρα ο θάνατος. Και σε αυτές τις τελευταίες στιγμές, η Λεύκα επιδιώκει με τρόπο συγκινητικό μια γαληνευτική επικοινωνία με τη Ζήλη, μέχρις ότου το άτυχο κορίτσι πάει με «αυτούς που δεν αφήνουν σκιά». Η Λεύκα συνεχίζει την πορεία της προς την πρόωρη ωριμότητα μέσα από αλλεπάλληλες απώλειες, πάντα απορροφημένη από τις ανάποδες κατοπτρικές γραφές της. Δεν θρηνεί μόνο στα γραπτά της, αλλά και στον ύπνο της: υπνοβατεί και περνάει ώρες κλαίγοντας με το κεφάλι περασμένο ανάμεσα στα κάγκελα της σκάλας.


Άθελά μου, η Λεύκα μου έφερε στο μυαλό τις παροδικές-ελπίζω-ιδιαιτερότητες της μικρής μου κόρης. Κι εκείνη κλαίει στον ύπνο της και μερικές φορές υπνοβατεί. Επιπλέον, γράφει ανάποδα, κατοπτρικά, αλλά αν την παρατηρήσεις, το διορθώνει. Και έχει και εκείνη πολλές, πρώιμες κατά τη γνώμη μου, απορίες σχετικά με τη ζωή και το θάνατο.


Και αυτή τη φορά, διάβασα τη Ζατέλη σε περίοδο καλοκαιρινής άδειας. Χρειάζεται άπλετος χρόνος για να την απολαύσεις. Άλλες φορές δεν χορταίνεις την ατέρμονη μυθοπλασία της και καθηλώνεσαι ώρες αναβάλλοντας όλα τα σημαντικά και ασήμαντα. Άλλοτε πάλι νιώθεις να ασφυκτιάς από τη δυστυχία και τα θανατικά που κατατρέχουν τους ήρωές της και θέλεις να ξεφύγεις σε κάτι πιο ανάλαφρο. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η ανάγνωση του ογκώδους βιβλίου μου πήρε λιγότερο από μία εβδομάδα.

Σας εύχομαι καλή συνέχεια στο καλοκαίρι. Θα τα ξαναπούμε με την πρώτη ευκαιρία!..